ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ 4ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Στη συζήτηση "Η πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό" που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Γένοβα την Πέμπτη 4 Μάη το βράδυ, πρώτη ημέρα του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, συμμετείχαν διεθνείς προσωπικότητες του αντικαπιταλιστικού κινήματος, όπως ο Σαμίρ Αμίν, η Σούζαν Τζορτζ και ο Βιτόριο Ανιολέτο. Το μεγαλύτερο όμως χειροκρότημα από τους εκατοντάδες που παρακολούθησαν τη συζήτηση το πήρε ο Γιώργος Σταυρόπουλος, εργαζόμενος στα Λιπάσματα Θεσσαλονίκης, που μίλησε για τον αγώνα που δίνουν στο εργοστάσιο τους τελευταίους τέσσερις μήνες.

"Είμαι εργάτης στα Λιπάσματα και με αυτήν την ιδιότητα θα σας μιλήσω, ενός εργάτη και νέου ανθρώπου που αγωνιά μπροστά στην ανεργία", είπε. "Θα ήθελα αρχικά να κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή σε αυτά που έχουν γίνει στο εργοστάσιο. Στις 9 Γενάρη με τους συναδέλφους είχαμε έρθει στην Αθήνα για να δούμε τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κοντό για να διευθετηθεί ένα θέμα με κάποιες ανεξέλεγκτες εισαγωγές λιπασμάτων αμφιβόλου ποιότητας. Με την επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη στις 10 Γενάρη μας ανακοινώνεται το κλείσιμο του εργοστασίου, μετά από γενική συνέλευση των μετόχων που μέσα σε 12 λεπτά αποφάσισαν ότι δεν είμαστε βιώσιμοι, ότι είμαστε ζημιογόνοι και πρέπει να κλείσει.
Από τις 11 Γενάρη το εργοστάσιο Θεσσαλονίκης τελεί υπό κατάληψη. Εδώ και 110 μέρες κάνουμε κατάληψη και είμαστε στους δρόμους. Προσπαθούμε το αυτονόητο, μια βιώσιμη και με προοπτικές ανάπτυξης μονάδα να λειτουργήσει ξανά. Ισως έχετε δει την παρέλαση που κάναμε την 25η Μαρτίου μετά τα παιδιά μας. Μετά είχαμε μια πρωθυπουργική παρέμβαση που έλεγε ότι ανοίγουν πάλι τα Λιπάσματα την οποία πριν λαλήσει ο κόκορας τρεις φορές την πήραν πίσω. Φτάσαμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα, η κυβέρνηση που υποτίθεται έβγαλε ο ελληνικός λαός ή οι τραπεζίτες; Εχουμε κατέβει οχτώ φορές στην Αθήνα στα υπουργεία για να συναντηθούμε με τους διάφορους αρμόδιους που δήλωναν αναρμόδιοι και ακόμα βρισκόμαστε στο δρόμο.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι κάποια στιγμή θα ανοίξουμε γιατί έτσι πρέπει. Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά της Εργατικής Αλληλεγγύης και της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης που ήταν συνέχεια μαζί μας στο δρόμο. Το ότι πετύχαμε να ασχολούνται όλοι μαζί μας, είναι γιατί ξεπεράσαμε τις όποιες διαχωριστικές γραμμές που είχαμε μεταξύ μας οι εργαζόμενοι, είτε αυτές ήταν από κομματικούς χώρους ή από άλλους λόγους, γιατί μας ένωνε ο κοινός μας σκοπός να ανοίξει πάλι το εργοστάσιο. Δεν το βάλαμε κάτω, δεν το βάζουμε κάτω και δε θα το βάλουμε κάτω. Ο αγώνας μας συνεχίζεται".

Μαζί βρέθηκαν ο Γιώργος Χατζής, πρόεδρος της ΕΙΣΦ και ο Νώντας Κούκος, προεδρος της ΠΟΣ, που μίλησαν για τις επιθέσεις της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και την οργανωμένη αντίσταση των εργαζόμενων.

Ο Γιώργος Χατζής, είπε "Ο νεοφιλελευθερισμός έχει ένα έντονο οικονομικό, κοινωνικό και εν τέλει ταξικό περιεχόμενο. Δεν προχωράει μόνος του σαν έννοια, συνοδεύεται και από άλλες λέξεις που ακούμε όλο και περισσότερο, όπως πόλεμος, ανεργία, ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, κλείσιμο εργοστασίων. Εχουμε καταφέρει πράγματι να την κάνουμε μια μισητή έννοια, γιατί είναι το ξήλωμα του ΕΣΥ, η ιδιωτικοποίηση της παιδείας και άλλων δημόσιων αγαθών, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, οι αστικές συγκοινωνίες, το αεροπορικό αγαθό.
Στην αεροπορική αγορά σημαίνει απελευθέρωση της αερομεταφοράς που ξεκίνησε πριν δυο δεκαετίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μας έφερε ότι δεν αποτελεί μέρος της εξυπηρέτησης η ασφάλεια των πτήσεων, ενώ αυτό είναι το ζητούμενο.
Ποια η δική μας απάντηση σε αυτά; Κάθε μέρα έχουμε μικρές και μεγάλες νίκες. Η Γαλλία είναι ένας πρόσφατος φάρος για όλους μας. Το Οχι στο Ευρωσύνταγμα πέρσι το ίδιο. Ομως τα γεράκια και πρέπει να προσέξουμε, περνάνε με συνεχή νομοθετήματα άρθρα του Ευρωσυντάγματος στην ΕΕ.
Ο κλάδος μου μετά από 75 μέρες απεργίας στις αρχές του 2004 κατάφερε να αποκτήσει πάλι μια εργασιακή βάση. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας εργαζόμενοι, πολίτες, μαθητές, φοιτητές, παλεύουν. Είναι οι μεγάλες μάχες και οι μικρές μάχες που δίνει ο καθένας μας. Η αντίδρασή μας πρέπει να είναι μαζική και είναι γεγονός ότι πολλοί από τους κυβερνώντες σκέφτονται αν θα περάσουν αυτά που θέλουν. Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε για καλύτερες εργασιακές σχεσεις και μιθούς, για τον ελεύθερο χρόνο, για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής".

Αμεσως μετά, ο Νώντας Κούκος, είπε "Ποτέ δε πίστευα ότι μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που εργαζόνται στις μεταφορές θα μπορούσαμε να έχουμε μια κοινή θέση. Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν πριν δυο χρόνια αποφασίσαμε την πρώτη πανευρωπαϊκή απεργία στους σιδηροδρόμους και για υπερασπίσουμε το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα τους και για να προωθήσουμε τα μέσα σταθερής τροχιάς απέναντι σε πολύ καλά οργανωμένα συμφέροντα στις μεταφορές. Ο αγώνας μας βέβαια είναι δύσκολος και έχουμε δρόμο μπροστά μας. Βλέπουμε να αποψιλώνεται το όποιο κοινωνικό κράτος είχε χτιστεί με αγώνες δεκαετιών του εργατικού κινήματος.
Η κυβέρνηση δεν είναι άτρωτη. Απεδείχθη στην Ολυμπιακή, στις τράπεζες και τώρα τις ΔΕΚΟ που έκανε πίσω. Εχουμε δύναμη αρκεί να το πιστέψουμε. Αυτός ο αγώνας περνάει μέσα από τον αγώνα για δημοκρατία γιατί σήμερα έχουμε έλλειμμα δημοκρατίας, ο ΣΕΒ κυβερνάει την Ελλάδα και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Να αγωνιστούμε για ανθρώπινα δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες γιατί από εκεί περνάει ο αγώνας που κάνουμε ενάντια στον νεοφιελελευθερισμό".

Βιτόριο Ανιολέτο

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη στιγμή για το κίνημα. Δημιουργούνται προβλήματα από τους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών διεθνώς. Στο Χονγκ Κονγκ χάσαμε γιατί ο ΠΟΕ κατάφερε να αποφασίσει την απελευθέρωση των υπηρεσιών και αυτό ανοίγει μεγάλη πολιτική πρόκληση για τα συνδικάτα. Χρειάζεται τα συνδικάτα να αποτρέψουν ότι αυτό θα μετατραπεί σε ανταγωνισμό ανάμεσα στα έθνη. Η Ευρώπη επιβάλει τον νεοφιλελευθερισμό στην Αφρική και η απελευθέρωση των υπηρεσιών οδηγεί σε καταστροφή της αφρικανικής γεωργίας. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια στον έλεγχο των πολυεθνικών στα τρόφιμα και να εξασφαλίσουμε διατροφική επάρκεια για όλες τις χώρες.
Η αληθινή μάχη σήμερα είναι κοινωνική μάχη. Χρειάζεται να έχουμε τις δικές μας λύσεις για το πώς μπορούμε να σώσουμε θέσεις εργασίας. Οχι με το να κατέβουμε όλοι στο χειρότερο επίπεδο αλλά με την πάλη των τάξεων σε διεθνές επίπεδο. Πήγα στην Κίνα και είδα πολύ κέρδος, γιατί το κόστος εργασίας είναι πολύ χαμηλό και τα προϊόντα κακής ποιότητας. Η κινέζικη πολιτική είναι εθνικιστική όπως είναι και σε μας. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι οι κινέζοι εργάτες.
Πρέπει να αποφύγουμε τις παγκόσμιες συμφωνίες του ΠΟΕ. Είμαι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και προσπαθώ για μια ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή πολιτική. Θα χρειαστούν συμμαχίες σε αυτή την προσπάθεια όπως κάναμε συμμαχία ενάντια στον Μπερλουσκόνι. Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό τρόπο δουλειάς, χρειάζεται να ηγηθούμε μιας σημαντικής μάχης, χρειάζεται να σκεφτούμε τον Τρίτο Κόσμο και την ενοποίηση των κινημάτων, να σκεφτούμε την ανακατανομή των κερδών.
Στόχος μας δεν είναι να αλλάξουμε τον οδηγό του αυτοκινήτου αλλά το ίδιο το αυτοκίνητο. Δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί οι μορφές της δημοκρατίας βρίσκονται σε κρίση, έχουν καταντήσει καρικατούρα, αλλά νομίζω ότι πρέπει να ενωθούμε σε διεθνές επίπεδο, να οργανώσουμε στο μέλλον το κίνημα.
Χρειάζεται να σκεφτούμε τη σημασία του νερού, χρειάζεται για να διεκδικήσουμε το νερό για όλους, καμιά ιδιωτικοποίηση του νερού. Χρειάζεται να σκεφούμε την αγροτική καλλιέργεια. Χρειάζεται να πούμε έξω οι πολυεθνικές από την βιομηχανία φαρμάκων για να διεκδικήσουμε υγεία για όλους. Πρέπει να πούμε όχι στους εξοπλισμούς, να σβήσουμε τα χρέη των χωρών του Τρίτου Κόσμου, να παλέψουμε για ίση κατανομή των αγαθών.

Σαμίρ Αμίν

Ο καπιταλισμός μπαίνει σε μια φάση επικίνδυνη. Οι καταστροφικές συνέπειες της εκμετάλλευσης είναι εχθρός της ανθρωπότητας. Είναι επείγον να αναδείξουμε μια εναλλακτική λύση απέναντι σ'αυτούς που υποτάσουν τα πάντα στη λογική του κέρδους. Μπορούμε να το πετύχουμε μέσα από τη διαφορετικότητα των απόψεων αλλά και των συμφερόντων από την πλευρά του κινήματος. Χρειάζεται να οδηγήσουμε το κίνημα ενάντια στην πολεμοκάπηλη στρατηγική των ΗΠΑ. Οι κοινωνικοί στόχοι δεν μπορούν να διαχωριστούν από την προσπάθεια να σταματήσουμε τον πόλεμο.
Εχουμε ανάγκη ξανά σήμερα να εγκαθιδρύσουμε την κυριαρχία των λαών. Η φιλολογία για το "τέλος των εθνών" δεν είναι αληθινή. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε ανάγκη να εγκαθιδρύσουμε τον διεθνισμό, την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα σε διεθνές επίπεδο.
Πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε αυτή την ενότητα; Πρέπει να συζητήσουμε για τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών. Η κοινωνική πρόοδος και η δημοκρατία είναι έννοιες αλληλένδετες.
Ο εκδημοκρατισμός των κοινωνιών δεν είναι η γνωστή συνταγή των εκλογών και των κομμάτων. Χρειάζεται και σε αυτό το επίπεδο να ανατρέψουμε τον τρόπο οργάνωσης της δημοκρατίας. Χρειάζεται να εξασφαλίσουμε τη δημοκρατία στις οργανώσεις και μετά σε όλη την κοινωνία. Οι στόχοι αυτοί δεν μπορούν να διαχωριστούν. Η δημοκρατία εξαρτάται από την κοινωνική πρόοδο και αντίστροφα.
Ακόμα και μέσα στην ΕΕ χρειάζεται η κυριαρχία των εθνών. Οι τρεις αυτοί στόχοι, η αντίθεση στον πόλεμο, ο εκδημοκρατισμός των εθνών και των κοινωνιών, στο σύνολό τους θα νικήσουν τον νεοφιλελευθερισμό. Χρειάζεται μεγαλύτερη συμμαχία με τους αγρότες της γης. Εχουμε ξεχάσει την αγροτιά της Ευρώπης, ενώ οι αγρότες είναι το 50% του πληθυσμού. Μην μιλάμε μόνο για τους εργάτες.
Η στρατηγική μας χρειάζεται να βασίζεται στη συμμαχία αυτών των δυνάμεων γιατί η σημερινή βαρβαρότητα μετατρέπει τους αγρότες σε εμπόρευμα, τους βάζει στην άκρη για να τους καταστρέψει. Καμιά οικονομική ανάπτυξη δε θα μπορούσε να απορροφήσει σήμερα μια τεράστια προλεταροποίηση της αγροτικής μάζας. Είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε στη βάση αυτής της μεγάλης συμμαχίας.

Σούζαν Τζορτζ

Ο πόλεμος προέρχεται από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Το νεοφιλελεύθερο κλίμα ιδεών δεν είναι ατύχημα. Αυτές οι ιδέες έχουν επιπτώσεις για τις ζωές τις δικές μας και των άλλων ανθρώπων.
Η δεξιά των ΗΠΑ ξεκινώντας με μια πανίσχυρη χρηματοδότηση έχει ξοδέψει τα τελευταία τριάντα χρόνια επενδύοντας στο να αλλάξει το ιδεολογικό τοπίο στον κόσμο. Αυτά τα χρόνια οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει 1 δις δολάρια για ινστιτούτα, έρευνες, καθηγητές, βιβλία, ΜΜΕ, δημοσιογράφους και ραδιοφωνικά προγράμματα. Στο τέλος των τριάντα χρόνων για την πλειοψηφία του κόσμου αυτές οι ιδέες φαίνονται φυσιολογικές και απαραίτητες. Η πλειοψηφία δεν ξέρει καν ότι είναι σαν το ψάρι μέσα σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη θάλασσα.
Αυτός είναι ο πλανήτης στον οποίο ζούμε αλλά αυτό δεν είναι ούτε φυσιολογικό ούτε απαραίτητο. Η μεγάλη πλειοψηφία των κυβερνήσεων στο κόσμο σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως του Τσάβες, του Μοράλες και του Κάστρο στη Λατινική Αμερική, πιστεύουν ότι η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, η συναίνεση που επιβάλει η Ουάσιγκτον, είναι ο μόνος δρόμος για να προχωρήσουμε. Εχουμε την πιο νεοφιλελεύθερη Ευρωπαική Επιτροπή που είχαμε ποτέ και που εκπροσωπείται από τον Βερχόιγκεν που ζήτησε το δημοψήφισμα στη Γαλλία και την Ολλανδία και είπε μετά ότι δεν πρέπει να υποκύψουμε στον εκβιασμό. Αυτό πιστεύει για την ψήφο του κόσμου.
Πρέπει να παλέψουμε ενάντια σε αυτές τις ιδέες, ενάντια στα ΜΜΕ και σε αυτούς που συνεργάζονται μαζί τους. Πρέπει να πάρουμε σοβαρά τον Γκράμσι που διατύπωσε την έννοια της πολιτιστικής ηγεμονίας γιατί αν είσαι στα μυαλά των ανθρώπων δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τα χέρια και την καρδιά τους, γιατί τα χέρια και η καρδιά ακολουθούν το μυαλό. Χαίρομαι που αυτό το ΕΚΦ επικεντρώνεται στην Ευρώπη γιατί όσα κάνουμε στην Ευρώπη θα έχουν τρομακτική επιρροή στον υπόλοιπο κόσμο.
Πώς μπορούμε να φέρουμε τα στρατεύματα πίσω από το Ιράκ αν δεν αλλάξουμε τη συνείδηση της Ευρώπης; Πώς μπορούμε να εμποδίσουμε τις συμφωνίες του ΠΟΕ αν δεν κάνουμε τους Ευρωπαίους να καταλάβουν τι κάνουν αυτές οι συμφωνίες στον υπόλοιπο κόσμο;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι το πιο επιθετικό μέλος του ΠΟΕ, περισσότερο και από τις ΗΠΑ. Ο Πήτερ Μάντελσον που μιλά εκ μέρους μας αυτή τη στιγμή, δεν μιλά μόνο για την πλήρη απελευθέρωση των υπηρεσιών αλλά και για την πλήρη απελευθέρωση των επενδύσεων ώστε οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές να πάνε όπου και όποτε θέλουν, να παράγουν ότι θέλουν με τις συνθήκες που θέλουν. Η ΕΕ είναι επίσης η πιο επιθετική στον ΠΟΕ σε αυτό που αποκαλείται Πρόσβαση στη Μη Αγροτική Αγορά (ΝΑΜΑ) που θα καταστρέψει ένα τεράστιο αριθμό βιομηχανικών κλάδων στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Για να πάμε σε ένα πιο ευχάριστο θέμα, πρέπει να δούμε τι γίνεται στη Γαλλία. Εχουμε κάνει μια αρχή για να αλλάξουμε το νεοφιλελεύθερο πλανήτη. Ο Τύπος μεταφράζει την αντίσταση στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό σαν άρνηση της αλλαγής, ότι δεν έχουμε καταλάβει τι είναι η παγκοσμιοποίηση, ότι αρνούμαστε να πάμε μπροστά. Υπάρχει μία άλλη ερμηνεία που είναι η σωστή. Οτι ο γαλλικός λαός έχει καταλάβει πολύ καλά την απάτη που διαπράττεται από τον νεοφιλελευθερισμό.
Είχαμε δύο μεγάλες μάχες, η πρώτη ήταν το ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα, ίσως το πιο νεοφιλελεύθερο κείμενο που γράφτηκε ποτέ. Η φράση "ελεύθερος και χωρίς παρεμβάσεις ανταγωνισμός" επαναλαμβανόταν 27 φορές στο κείμενο, η λέξη "αγορά" 78 φορές, ενώ οι λαοί ήταν απόντες. Τουλάχιστον το αμερικανικό Σύνταγμα ξεκινά με τη φράση "Εμείς ο λαός". Ξέρετε πως ξεκινούσε το Ευρωσύνταγμα; "Η Αυτού Μεγαλειότης βασιλιάς του Βελγίου". Και ακολουθούσε μια μακρά λίστα από βασιλιάδες ενώ οι λαοί αναφέρονταν πολύ αργότερα.
Αυτό το Σύνταγμα επέβαλε τον έλεγχο των εταιριών όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά συνολικά στο κόσμο. Μας έβαζε κάτω από έλεγχο του ΝΑΤΟ, του Μπους και των στρατηγών του. Κατέστρεφε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις και εξασφάλιζε ότι δε θα συνεχίζαμε να διεκδικούμε. Η γαλλική νίκη ήταν η μεγαλύτερη νίκη στις αρχές του 21ου αιώνα. Το καταφέραμε μέσω της εκπαίδευσης του κόσμου. Με οργανώσεις εκπαίδευσης που μεταρτεπόταν σε δράση. Οταν έχεις να αντιμετωπίσεις την περιπλοκότητα του Ευρωσυντάγματος ή των κειμένων του ΠΟΕ, πρέπει να βοηθήσεις τους ανθρώπους να καταλάβουν. Σε όλη την χώρα δημιουργήθηκαν 1000 συλλογικότητες από συνδικαλιστές, από μέλη κομμάτων, εργάτες και αγρότες που αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί γιατί ήταν πολύ σημαντικό για να ανησυχούμε για αυτά που μας χωρίζουν, ήταν η ώρα να καταλάβουμε τι μας ενώνει. Αυτή η συμμαχία των διαφορετικών δυνάμεων κατάφερε να κάνει τον κόσμο να καταλάβει τι ήταν αυτό το κείμενο και τι σήμαινε.
Η πιο πρόσφατη μάχη ήταν ο νόμος CPE και οι νέοι κατάφεραν και πάλι να καταλάβουν ότι δεν ήταν απλά για την πρώτη απασχόληση αλλά από τη στιγμή που ο νεοφιλελευθερισμός θα χτυπούσε τους νέους θα προχωρούσε στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ο στόχος των νεοφιλελεύθερων είναι να καταστρέψουν τις κοινωνικές κατακτήσεις του τελευταίου αιώνα.
Θέλουν δύο πράγματα και το πρώτο φυσικά είναι ο πλούτος. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Το 1974 το 74% πήγε στους εργαζόμενους και το υπόλοιπο στο κεφάλαιο. Τριάντα χρόνια μετά οι εργαζόμενοι πήραν το 60% και το κεφάλαιο έφτασε στο 40%. Αλλά αυτό δεν τους φτάνει, θέλουν κι άλλο. Ας θυμηθούμε μια φράση από κάποιον που ήξερε κάτι για αυτή την τάξη: Ολα για τον εαυτό μας και τίποτα για τους άλλους ανθρώπους. Ποιος το είπε αυτό; Οχι ο Καρλ Μαρξ ή ο Τσε Γκεβάρα, αλλά ο Ανταμ Σμιθ στη Κοινωνία των Εθνών το 1776, γιατί ήξερε για το τι ήταν ικανοί οι καπιταλιστές.
Το δεύτερο που θέλουν είναι η εξουσία και οι άνθρωποι να σκύβουν. Ο πόλεμος είναι πράξη βίας που αυτό έχει σα σκοπό να επιβάλει στην εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο. Αλλά δεν το έχουν καταφέρει στη Γαλλία. Εχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε αλλά έχουμε δυο σημαντικές νίκες. Πρέπει να είμαστε όλοι μαζί. Η σημασία των ΕΚΦ είναι ότι μας βοηθούν να αναπτύξουμε τις δικές μας δυνάμεις αντίστασης και άρνησης. Αρνηση να υποκύψουμε στη θέληση του νεοφιλελευθερισμού, άρνηση να τους επιτρέψουμε να έχουν την εξουσία.
Είναι ένας πόλεμος που μπορούμε να κερδίσουμε αν είμαστε ενωμένοι. Η λέξη συμμαχία είναι πολύ σημαντική, χρειάζεται να τη θυμόμαστε. Χρειάζεται να είμαστε αποφασισμένοι για αυτό τον πόλεμο, αλλά και χαρούμενοι. Είμαστε οι άνθρωποι που παλεύουμε για δημοκρατία και επίσης διασκεδάζουμε πολύ περισσότερο από τους νεοφιλελεύθερους, έχουμε πολύ μεγαλύτερη δημιουργικότητα. Η ιστορία της ανθρώπινης χειραφέτησης δεν έχει τελειώσει και είμαστε όλοι κομμάτι αυτή της ιστορίας.


Πάνος Γκαργκάνας

O νεοφιλελευθερισμός έχει αρχίσει πλέον να γίνεται βρόμικη λέξη. Η πλειοψηφία του κόσμου έχει αρχίσει να τη μισεί και να την απεχθάνεται. Παλιότερα λέγαμε ότι στο θέμα του πολέμου κερδίζουμε την πλειοψηφία. Σιγά σιγά φτάνουμε στο σημείο που όλοι σιχαίνονται το νεοφιλελευθερισμό. Το είδαμε χειροπιαστά με τις νίκες στη Γαλλία. Τη νίκη του ΟΧΙ πριν ένα χρόνο που έδειξε σε μια κρίσιμη μάχη ότι είμαστε πλειοψηφία και πιο πρόσφατα με τη νίκη της γαλλικής νεολαίας ενάντια στο νόμο Βιλπέν, όπου οι φοιτητές κατάφεραν να ενεργοποιήσουν την πλειοψηφία.
Μπορούμε όμως να πούμε για μας το ίδιο εδώ στην Ελλάδα; Ας κοιτάξουμε τι έγινε τις μέρες της Γαλλίας, πώς μιλούσε η κυβέρνηση. Κατηγορούσε την αντιπολίτευση ότι είναι πιο κοντά στο νόμο Βιπλέν. Οταν φτάνουμε στο σημείο κυβερνήσεις, που προσπαθούν μανιωδώς να περάσουν νεοφιλελεύθερα μέτρα να αισθάνονται την υποχρέωση να πουν ότι δεν είναι νεοφιλελεύθερες, είναι γιατί έχουν έχουν καταλάβει ότι έτσι χάνουν ψήφους αντί να κερδίζουν.
Τρία πράγματα έχουν παίξει ρόλο για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Το πρώτο είναι ότι εδώ και καιρό και με πολλή επιμονή έχει γίνει ιδεολογική καταδέφιση του νεοφιλελευθερισμού από ανθρώπους που αφιέρωσαν τον εαυτό τους σε αυτή την προσπάθεια και φιλοξενούμε σήμερα εδώ. Το δεύτερο είναι το κίνημα του Σιάτλ και της Γένοβα. Το χρωστάμε στους ακτιβιστές αυτού του κινήματος που πήραν αυτές τις ιδέες και τις έβγαλαν στους δρομους, τις έκαναν κίνημα και δράση.
Ο τρίτος παράγοντας όμως είναι ο πιο σημαντικός. Είναι η δράση των εργατών που τις ιδέες του κινήματος τις κάνουν πράξη μέσα από τους αγώνες τους. Στην Ελλάδα δεν θα είχαμε το φαινόμενο νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων να απαρνούνται το νεοφιλελευθερισμό, αν δεν ήταν οι εργάτες των Λιπασμάτων με 100 μέρες κατάληψη στο εργοστάσιο. Που λένε ότι δίνουμε τη μάχη να σώσουμε τις δουλειές μας χωρίς να στραφούμε ενάντια σε άλλους, ότι είναι δυνατόν να χτίσουμε τη συμμαχία με τους αγρότες γιατί το εργοστάσιο βγάζει χρησιμα πράγματα για τους αγρότες και θα το κρατήσουμε. Και αν προσπαθήσουν να το κλείσουν, δε θα γίνει της Γαλλίας αλλά του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη. Και βέβαια δε ξεχνάμε τα άλλα κομμάτια της εργατικής τάξης, όπως οι ιπτάμενοι συνοδοί και φροντιστές της Ολυμπιακής, όπως οι σιδηροδρομικοί, όπως οι τραπεζοϋπάλληλοι.
Εχουμε να κάνουμε τρία πράγματα για τη συνέχεια. Δε πρέπει να σταματήσουμε τη κριτική σε αυτούς που τολμάνε να φέρνουν τις νεοφιλελεύθερες ιδέες, όπως έκανε πρόσφατα ο Αλέκος Παπαδόπουλος από την αντιπολίτευση που μίλησε για κατάργηση των πρόωρων συντάξεων. Είναι επίσης η ώρα να διεκδικήσουμε ότι ο πήχυς θα ανέβει για την Αριστερά. Οταν έχουμε Τσάβες και Μοράλες στην Λατινική Αμερική, όταν έχουμε εθνικοποίηση των πετρέλαιων και του φυσικού αερίου στη Βολιβία, μία Αριστερά που υπόσχεται λιγότερα έχει τον πήχυ χαμηλά. Αν κινηθούμε έτσι, θα ανοίξουμε την τρίτη προοπτική που είπε ο Βιτόριο Ανιολέτο. Δε θέλουμε απλά να αλλάξουμε τον οδηγό του οχήματος, θέλουμε να αλλάξουμε ολόκληρο το μηχάνημα. Αξίζει να κερδίσουμε αυτή την προοπτική.