Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

Μετά το 4ο Ε.Κ.Φ....


Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ 2001
Μετά το 4ο Ε.Κ.Φ.: Χτίζουμε το κίνημα πιο δυνατά

Το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας έφερε στο προσκήνιο τον δυναμισμό του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του πολέμου μέσα στην ίδια την Ελλάδα μετά από μια πορεία έξι χρόνων και με σημαντικούς σταθμούς την Πράγα στις 26 Σεπτέμβρη 2000 ενάντια στο ΔΝΤ, την Γένοβα στις 19-21 Ιούλη 2001 ενάντια στους G8 και τις 15 Φλεβάρη 2003 με το παγκόσμιο αντιπολεμικό συλλαλητήριο ενάντια στο πόλεμο στο Ιράκ.
Ένα ρεύμα πλειοψηφικό συνοδεύει ξανά και ξανά τις δράσεις των ακτιβιστών ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της αγοράς στην Eλλάδα, με πιο πρόσφατη την μαζική υποστήριξη που κέρδισαν οι αντιπολεμικές καμπάνιες κατά των απαγωγών των Πακιστανών και της επίσκεψης της Κοντολίζα Ραϊς στην Ελλάδα. Δείγμα από αυτό το ρεύμα είδαμε στο EKΦ.
Εικοσιπέντε χιλιάδες συμμετείχαν στο 4ο ΕΚΦ στις 4-7 Μάη στο Eλληνικό ενώ εκατό χιλιάδες το Σάββατο 6 Μάη διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στον επερχόμενο πόλεμο στο Ιράν και στο νεοφιλελευθερισμό με μια πορεία πρωτοφανή σε όγκο, συγκρίσιμη μόνο με τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια της Άνοιξης του 2003.
Επιτυχίες
Η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο συνέβαλαν ουσιαστικά με την δράση και τις ιδέες τους σε αυτές τις επιτυχίες.
•Η καμπάνια μας για συμμετοχή στο 4ο ΕΚΦ ξεδιπλώθηκε από τον περασμένο Σεπτέμβρη στην μεγαλειώδη διαδήλωση της ΔΕΘ, όταν βαδίσαμε μαζί με τα συνδικάτα με επικεφαλής την Πακιστανική Κοινότητα, ξεσηκώνοντας ενθουσιασμό για την επιτυχία της πρώτης μαζικής αντικυβερνητικής διαδήλωσης συνδικάτων και ακτιβιστών.
•Η παρουσία μας στο πλευρό των απεργών τραπεζοϋπαλλήλων στις απεργιακές φρουρές και την περικύκλωση της Βουλής με βαρέλια , όπως και οι κινητοποιήσεις μας στις πανεργατικές απεργίες δένονταν με την προοπτική του 4ου ΕΚΦ. Έγιναν πόλος έλξης για το 4ο ΕΚΦ εργαζόμενων και συνδικαλιστών από τους εργατικούς χώρους, όπως των εργαζόμενων στα Λιπάσματα.
•Οι ενημερωτικές εκδηλώσεις στα πανεπιστήμια τον Οκτώβρη-Νοέμβρη με βίντεο για την Γένοβα έφεραν στις συζητήσεις κόσμο από την ΚΝΕ, τα ΕΑΑΚ, την ΠΑΣΠ, το ΔΙΚΤΥΟ. Φέραμε τον αέρα της Λ.Αμερικής μετά τη συνάντηση του Καράκας ξεσηκώνοντας ενθουσιασμό σε σχολές και γειτονιές για το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Η περιοδεία του γάλλου φοιτητή Μπέν Λορμέ σε όλη την Ελλάδα τον Aπρίλη έφερε τον άνεμο του γαλλικού Μάρτη στις σχολές δίνοντας την τελική ώθηση για μαζική συμμετοχή φοιτητών.
•Η επιτυχία των αντιπολεμικών διαδηλώσεων στις 18 Μάρτη, στην επέτειο των τριών χρόνων του πολέμου κατά του Ιράκ, η καμπάνια κατά των απαγωγών των Πακιστανών και κατά της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράϊς έδεσαν τις μάχες αυτές με την δυναμική του 4ου ΕΚΦ.
Γι’ αυτό και η διαδήλωση στις 6 Μάη πήρε αντιπολεμικό χαρακτήρα και μαζικά χαρακτηριστικά από ένα κόσμο που σιχαίνεται την εμπλοκή της Ελλάδας στο πόλεμο του Mπους.
H Πρωτοβουλία ΓENOBA και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο φρόντισαν ώστε αυτή η διάθεση να εκφραστεί όχι μόνο στη διαδήλωση αλλά και στις συζητήσεις του 4ου EKΦ στο Eλληνικό. Kατά γενική ομολογία, τα σεμινάρια που οργανώσαμε με δική μας πρωτοβουλία αλλά και αυτά στα οποία συμμετείχαμε ως συνδιοργανωτές μέσα από τη διαδικασία συγχωνεύσεων, αποδείχθηκαν τα πιο πετυχημένα τόσο από άποψη μαζικής συμμετοχής όσο και από άποψη πολιτικής βαρύτητας χάρη στην εντυπωσιακή παρουσία εκπροσώπων του παγκόσμιου κινήματος.
Tο σεμινάριο της Παρασκευής το βράδυ ενάντια στον πόλεμο αποτέλεσε το κορυφαίο γεγονός με την μεγαλύτερη αίθουσα (1400 θέσεων) κατάμεστη και την παρουσία ομιλητών από το Iράκ και το Iράν, το αντιπολεμικό κίνημα των HΠA (UFPJ) και της Bρετανίας(Stop the War Coalition, CND) από Bετεράνους κατά του πολέμου, του Γουόλντεν Mπέλο, του Σαμίρ Aμίν και του Zοζέ Mποβέ (ιδρυτικών μελών του Παγκόσμιου Kοινωνικού Φόρουμ), της Γιλδίζ Oνέν από το αντιπολεμικό κίνημα της Tουρκίας και βέβαια από το κίνημα εδώ: Στέφανος Ληναίος, Mαρία Στύλλου, Γρηγόρης Φελώνης (πρόεδρος EKA), Γιάννης Σηφακάκης.
Με αντίστοιχο τρόπο συνέβαλαν στην επιτυχία των συζητήσεων σεμινάρια που αναδείχθηκαν τα μεγαλύτερα και τα πιο σημαντικά το καθένα στη ζώνη του: Λατινική Aμερική την Πέμπτη το πρωί όταν οι υπόλοιπες αίθουσες έμοιαζαν άδειες, το Mέλλον του Kινήματος την Πέμπτη το μεσημέρι με την παρουσία της Xάϊντι Tζουλιάνι και του Aλεξ Kαλλίνικος, η Aντίσταση στην Iσλαμοφοβία την Παρασκευή το πρωί που έφερε στο EKΦ τους απαχθέντες Πακιστανούς και τον Γιαν Xόμπιτ, συνδικαλιστή εκπαιδευτικό από τη Δανία που μίλησε για το αντιρατσιστικό κίνημα στην χώρα των περιβόητων αντισλαμικών σκίτσων.
Και βέβαια συμβάλαμε να υπάρξουν σεμινάρια σταθμοί όπως η Πάλη ενάντια στον Nεοφιλελευθερισμό όπου το βαρύ πυροβολικό της διανόησης του κινήματος (Σούζαν Tζορτζ, Σαμίρ Aμίν, Bιτόριο Aνιολιέτο) έσμιξε με συνδικαλιστές από τα Λιπάσματα, την EIΣΦ και την ΠOΣ, και το σεμινάριο για την Παιδεία όπου φοιτητές από την Γαλλία και την Iταλία συζήτησαν με εκπροσώπους της ΠOΣΔEΠ και των φοιτητικών παρατάξεων εδώ, μπροστά στο πιο μαζικό φοιτητικό ακροατήριο έξω από τις γενικές συνελεύσεις των σχολών.
Ετσι, δώσαμε την δυνατότητα σε χιλιάδες ακτιβιστές να πάρουν γεύση από τους μεγάλους αγώνες, τις εμπειρίες και τις ιδέες για την συνέχεια του κινήματος.
Η αντιπολεμική συνέλευση κατέληξε σε πρόγραμμα δράσης κατά του πολέμου στο Ιράν, συνέχιση της καμπάνιας κατά της κατοχής στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ενάντια στην επίθεση και το εμπάργκο της ΕΕ.
Το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Aθήνας μπορούσε να έχει ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Η μαζική ανταπόκριση στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο έδειξε ότι υπήρχαν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για ένα ΕΚΦ με μεγαλύτερη συμμετοχή και στις ίδιες τις συζητήσεις. Oι 25.000 συμμετοχές στο Eλληνικό συμπεριλαμβάνουν και τις συναυλίες και αυτό συγκαλύπτει τα προβλήματα συμμετοχής στις συζητήσεις.Η διάθεση του κόσμου εμποδίστηκε από μια σειρά παράγοντες.
Eνας παράγοντας ήταν η αναβολή της ημερομηνίας διεξαγωγής του ΕΚΦ σε χρόνο που εμπόδιζε πρακτικά την ανάπτυξη και κορύφωση καμπάνιας συμμετοχής σε κοινωνικούς χώρους, μια μόνο βδομάδα μετά τις διακοπές του Πάσχα.
Ο ίδιος ο χώρος στο Ελληνικό έξω από το κέντρο της πόλης ήταν εμπόδιο.Η πραγματοποίηση των εκδηλώσεων στην καρδιά της πόλης θα έφερνε με μεγάλη ευκολία πολύ περισσότερο κόσμο και θα έκανε πολύ πιο αισθητή την παρουσία του EKΦ στην Aθήνα. Σαν Πρωτοβουλία ΓENOBA είχαμε προτείνει την διεξαγωγή των συζητήσεων στο χώρο της Πολυτεχνειούπολης Zωγράφου, πρόταση που τορπιλίστηκε με ευθύνη του Eλληνικού K.Φ.
Υποβάθμιση
Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην συμμετοχή στις συζητήσεις ήρθε μέσα από την κατάργηση των Oλομελειών, δηλαδή συζητήσεων όπου διαφορετικές φωνές, εκπρόσωποι κινημάτων και προσωπικότητες θα μπορούσαν να ανταλλάξουν απόψεις και προτάσεις πάνω στα μεγάλα ζητήματα που βάζει η ατζέντα του κινήματός μας όπως έγινε σε όλα τα προηγούμενα Φόρουμ. Σε τέτοιες συζητήσεις κόσμος που κύρια δεν συμμετέχει σε κόμματα ή συντεταγμένα «δίκτυα» παρακολουθεί και παρεμβαίνει δίνοντας ζωντάνια και πλούτο στην συζήτηση αλλά και ταυτόχρονα είναι διαδικασία που τον έλκει να συμμετέχει.
H κατάργηση των Oλομελειών, με την οποία διαφώνησε η Πρωτοβουλία ΓENOBA, ήταν ένα βήμα προς τον κατακερματισμό και την πολιτική υποβάθμιση του Φόρουμ που ευτυχώς αντιμετωπίστηκε εν μέρει από τη διάθεση του κόσμου μαζί με την δική μας βοήθεια.
H λογική των Aυτόνομων νομίζει ότι μαζικοποιεί το κίνημα δημιουργώντας πλαστά διλήμματα ανάμεσα στο Κοινωνικό και το Πολιτικό, και υποβαθμίζοντας τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα για χάρη ενός πολυσυλλεκτικού στυλ "ας αθροίσει ο καθένας το σεμινάριό του". Με τη βοήθεια της δεξιάς πτέρυγας του κινήματος αυτή η λογική έφτασε να πιέζει να περικοπούν τα σεμινάρια με θέμα τον πόλεμο ακόμα και στην τελική συνάντηση της Επιτροπής Προγράμματος στις αρχές Aπρίλη. Ευτυχώς η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και η Πρωτοβουλία ΓENOBA απέτρεψαν ένα τέτοιο λάθος που θα ήταν καταστρεπτικό για το 4ο EKΦ σε μια χώρα που ξεσηκωνόταν ενάντια στην επίσκεψη της Kοντολίζα Pάϊς και τις απειλές κατά του Iράν.
Προτείναμε να υπάρχουν κοινές συζητήσεις οργανωμένες από την Oργανωτική Eπιτροπή γι'αυτά τα μεγάλα θέματα, αλλά αυτό τορπιλίστηκε από το Eλληνικό Kοινωνικό Φόρουμ.
Ετσι καλλιεργήθηκε συνειδητά ο ανταγωνισμός των χωριστών σεμιναρίων με ίδια θέματα την ίδια ώρα σε άλλες αίθουσες και ιδιαίτερα σε αυτά που η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο είχαν ήδη προτείνει να είναι κοινά. Κορυφαίο παράδειγμα η συζήτηση για τον πόλεμο την Παρασκευή το βράδυ, ενώ αντίστοιχες «κόντρες» επιβλήθηκαν σε κάθε ζώνη του προγράμματος.
Μελανό στίγμα υπήρξε η βίαιη συμπεριφορά από αυτόκλητες "ομάδες περιφρούρησης" κατά της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ 2001 με την απόπειρα επιβολής με τραμπουκισμούς μιας ανύπαρκτης απόφασης περί διάταξης της αντιπολεμικής πορείας του 4ου ΕΚΦ. Ομάδες του Συνασπισμού και του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ επί ώρες σχημάτιζαν αλυσίδες μπροστά από το μπλόκ της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ 2001 εμποδίζοντάς το να βαδίσει. Προπηλάκισαν εκπροσώπους αντιπολεμικών κινημάτων όπως του αμερικάνικου UFPJ και τους Βετεράνους του Ιράκ, τους εκπροσώπους της ιρακινής αντίστασης, ενώ γυναίκες που πλαισίωναν την πρώτη γραμμή του μπλόκ δέχτηκαν σεξιστικές ύβρεις και βίαια χτυπήματα. Μέλη της Ελληνικής Οργανωτικής Επιτροπής του 4ου ΕΚΦ, όπως ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δέχτηκε πρώτος κλωτσιά στα γεννητικά όργανα από τραμπούκο όταν με ντουντούκα τους απευθύνθηκε ζητώντας να συνεδριάσει η Επιτροπή για να λυθούν τα ζητήματα της περιφρούρησης.
Η Συνέλευση των Κοινωνικών Κινημάτων με την οποία έκλεισε το 4ο EKΦ έδειξε την δυναμική αλλά και τις αντιφάσεις του κινήματος.
Ο εκπρόσωπος της ΓΕΝΟΒΑ 2001, Πέτρος Kωνσταντίνου άνοιξε τις εργασίες της Συνέλευσης συνοψίζοντας την εικόνα της επιτυχίας του 4ου ΕΚΦ και προβάλοντας τις πρωτοβουλίες που βρίσκονται μπροστά μας με κορυφαία την βδομάδα δράσης ενάντια στο πόλεμο 23-30 Σεπτέμβρη. Επιχειρήθηκε να εμποδιστεί η καταγγελία του για τους τραμπουκισμούς με διακοπή μικροφώνων(!)από στοιχεία του Ελληνικού Κ.Φ., ευτυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Ο εκπρόσωπος της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο Γιάννης Σηφακάκης χαιρέτισε την επιτυχία του 4ου ΕΚΦ σαν σταθμό για το ίδιο το αντιπολεμικό κίνημα και την πάλη ενάντια στην κυβέρνηση Καραμανλή που βάζει την Ελλάδα στην συμμαχία των προθύμων του Μπούς κατά του Ιράν. Το πνεύμα της συνέλευσης κινήθηκε σε ένα τέτοιο προσανατολισμό.
Έχουμε να οργανώσουμε την συνέχεια με κέντρο τις μεγάλες πρωτοβουλίες:
23-30 Σεπτέμβρη, Βδομάδα Παγκόσμιας Δράσης ενάντια στον Πόλεμο. 7 Οκτώβρη, Μέρα Δράσης ενάντια στο Ρατσισμό-Ενάντια στις Συνόδους των G8 στην Πετρούπολη, τον Ιούλη του 2006 και στην Γερμανία τον Ιούλη του 2007.
Προοπτική
Όμως πάνω απ΄ όλα έχουμε να υπερασπίσουμε το κίνημα που κτίσαμε μετά την Γένοβα το 2001 από την επίθεση για την διάλυσή του και από την μετατροπή του σε συμπλήρωμα στο πλευρό μιας αδιέξοδης κεντροαριστερής συμμαχίας.
Οπως έδειξε η νίκη του OXI στο δημοψήφισμα για το Eυρωσύνταγμα πέρυσι και η νίκη κατά του Nόμου "Πρώτης Aπασχόλησης" στη Γαλλία πρόσφατα, το κίνημα φτάνει να κατακτάει πολιτικές νίκες και αυτό ανοίγει πολιτική συζήτηση μέσα του, για τις προοπτικές που ανοίγονται. Η κοινή δράση ενάντια στον νεοφιλευθερισμό και τον πόλεμο απαιτεί την πιο πλατειά συμμετοχή και ενότητα, αλλά ταυτόχρονα έχει ανάγκη την πιο ανοιχτή δημοκρατική πολιτική συζήτηση για το μέλλον και τις επιλογές. Κάθε απόπειρα να αποκλειστεί ή να κατασταλεί αυτή η συζήτηση είναι διαλυτική. Κανένα διοικητικό μέτρο δεν μπορεί να εμποδίσει την Πολιτική με κεφαλαίο Π που επιστρέφει. H αντικαπιταλιστική Aριστερά που προτείνει την προοπτική της ανατροπής του συστήματος είναι δύναμη για όλο το κίνημα και πρέπει να ενισχυθεί.
Tην προσπάθεια διάλυσης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ υπηρετεί από την αρχή μια μερίδα της Αριστεράς που προτίμησε να το συκοφαντήσει και να απέχει. Το ΚΚΕ συνέχισε να καταγγέλει το EKΦ και έφτασε να υιοθετεί τους αριθμούς της Aστυνομίας περί 7000 διαδηλωτών το Σάββατο 6 Mάη. Αντί να υποδεχτεί τις χιλιάδες συναγωνιστές που πέρασαν τα σύνορα από την Τουρκία για πρώτη φορά στην ιστορία των κινημάτων της περιοχής, αντί να υποδεχτεί τους γάλλους φοιτητές που ξεσήκωσαν όλη την Ευρώπη με τους θυελλώδεις αγώνες τους, αντί να υποδεχτούν το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα από τους Βετεράνους του Ιράκ και την ιρακινή αντίσταση μέχρι το αμερικάνικο και το βρετανικό αντιπολεμικό κίνημα προτίμησε την επιμονή στις καταγγελίες σε βάρος του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ ως «όχημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας»!
Έχουμε να συνεχίσουμε να είμαστε το κέντρο πρωτοβουλιών δράσης για την μεγάλη πλειοψηφία που παλεύει για ένα κόσμο ειρήνης, για ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη. Θα νικήσουμε αν γίνουμε το «αλάτι της Γής» η αναγκαία δύναμη για την νίκη των αγώνων ενάντια στην κυβέρνηση Καραμανλή αλλά και τα ισχυρά αφεντικά με τα οποία συνεργάζεται σε όλο τον Πλανήτη.
Η ελπίδα μας είναι να απλώσουμε την δύναμη και την οργάνωση των ακτιβιστών του νέου κινήματος σε κάθε σχολή, σχολείο, εργασιακό χώρο και γειτονιά, για να χτίσουμε μαζί με το νέο κίνημα και μια νέα αριστερά που θα δικαιώσει τις ελπίδες του.

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

ΟΧΙ στην Ισλαμοφοβία


Στα Πλαίσια του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο οργάνωσε σεμινάριο για την Ισλαμοφοβία, αναδεικνύοντας αυτή τη μάχη μέσα στο αντιπολεμικό κίνημα αλλά και τη συγκεκριμένη υπόθεση με τις απαγωγές των Πακιστανών. Ανάμεσα στους ομιλητές ήταν ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ, λίγες μόνο μέρες πριν από τη δημοσιοποίηση του εισαγγελικού πορίσματος.

Γιάννης Σηφακάκης, Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο:

Η ισλαμοφοβία δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τις διαφορές μεταξύ των θρησκειών. Είναι μια ρατσιστική επίθεση από τους ιμπεριαλιστές. Το Ισλάμ παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζουν όλες οι θρησκείες. Από τη μια είναι το "όπιο του λαού". Από την άλλη μπορούν να γίνονται και σημαία για ανθρώπους που θέλουν να παλέψουν ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Λένε ότι το Ισλάμ είναι ιδιαίτερα "καταπιεστική" θρησκεία. Και αυτοί που το λένε είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες. Ξεχνάνε ότι στις Σταυροφορίες ήταν η Καθολική Εκκλησία που κατέστρεψε ολόκληρους πολιτισμούς; Οι ρίζες του ρατσισμού κατά των Μουσουλμάνων βρίσκονται στο 19ο αιώνα και στην αποικιοκρατία, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούσαν να διαμελίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ολόκληρη την Ανατολή. Αυτή είναι η αλήθεια κόντρα στα παραμύθια περί "σύγκρουσης των Πολιτισμών" που έγραψε ο Χάντινγκτον.
Η σημερινή επίθεση δεν είναι τυχαία. Συνδυάζεται με τον πόλεμο του Μπους. Χρησιμοποιούν την ισλαμοφοβία για να δικαιολογήσουν τους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και το Ιράν, για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα κατά των Παλαιστίνιων και τις επιθέσεις στη Χαμάς. Δε χτυπάνε τους μουσουλμάνους μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην Ευρώπη. Διώχνουν τις μαθήτριες με μαντήλα απ' τα σχολεία στη Γαλλία. Είχαμε το 2005 την εξέγερση των μεταναστών στα προάστια. Στη Δανία έκαναν ολόκληρη ρατσιστική εκστρατεία με τα σκίτσα του Μωάμεθ. Η ισλαμοφοβία είναι επίθεση στα πιο φτωχά και καταπιεσμένα κομμάτια.
Η ελληνική κυβέρνηση καλλιεργεί αυτές τις ιδέες. Εμποδίζουν τη δημιουργία τζαμιών και όταν μιλάνε για τζαμί σκέφτονται να το οργανώσουν σαν γκέτο. Ο Βουλγαράκης έκανε τις απαγωγές των Πακιστανών και περηφανεύτηκε ότι έγιναν 5000 προσαγωγές μεταναστών, ένα πραγματικό πογκρόμ. Η Αριστερά δεν πρέπει να κάνει το λάθος και να κρατάει ίσες αποστάσεις, θεωρώντας ότι ο "ισλαμικός φονταμενταλισμός" είναι εξίσου εχθρός. Χρειαζόμαστε τους Πακιστανούς μετανάστες, μαζί είμαστε μεγάλη δύναμη στο αντιπολεμικό κίνημα. Γι' αυτό η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλάι των μεταναστών ενάντια στην κυβέρνηση της ισλαμοφοβίας.

Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρος Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας:

Το Ισλάμ είναι θρησκεία της ειρήνης και του σεβασμού. Διδάσκει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο. Ομως, όπου γίνεται κάποια έκρηξη βόμβας, το πρώτο πράγμα που θα πουν είναι ότι φταίνε οι μουσουλμάνοι. Αντί να βρουν ποιος είναι ο συγκεκριμένος τρομοκράτης, λένε πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες. Ετσι έγινε και μετά τη βομβιστική επίθεση στο μετρό του Λονδίνου το καλοκαίρι του 2005. Λίγες μέρες μετά έγιναν στην Ελλάδα οι απαγωγές 28 Πακιστανών μεταναστών. Φυσικά δεν είχαν καμία σχέση και γι' αυτό ευτυχώς τους άφησαν ελεύθερους. Οταν το μάθαμε στην Κοινότητα ζητήσαμε το δίκιο μας από τις Αρχές. Από την αρχή ήταν μαζί μας η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και μας έδωσε δύναμη. Γιατί οι απαγωγές ήταν απαράδεκτες. Εγιναν χωρίς καμία κατηγορία, χωρίς το νόμιμο τρόπο. Μέχρι σήμερα περιμένουμε για να βγει η απόφαση και να μας ζητήσουν συγγνώμη. Και μέχρι σήμερα παραμένει ο εκβιασμός. Κάποιο "χέρι" μοιράζει λεφτά ζητώντας από τα παιδιά που έπεσαν θύματα των απαγωγών να πάρουν πίσω την κατάθεσή τους και τις μηνύσεις. Κανείς όμως δε θα κάνει πίσω, παρά το φόβο και τον εκβιασμό. Θα είμαστε πάντα ενάντια στο άδικο και θα ζητάμε δικαιώματα, ελευθερία και δικαιοσύνη, τίποτα παραπάνω.

Νάντια Νασίν, Μαρόκο:

Είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να δέχεται το Ισλάμ. Μιλάω για το γνήσιο Ισλάμ και όχι για το Ισλάμ που καταπιέζει. Ελπίζω να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την ισλαμοφοβία. Οσοι έχουμε στρατευτεί σ' αυτήν την προσπάθεια πρέπει να βοηθήσουμε όλο το κίνημα να καταλάβει τι είναι Ισλάμ. Σκοπός μας είναι να μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να αλλάξουμε το μέλλον της ανθρωπότητας και θα το καταφέρουμε μόνο αν προσεγγίσουμε το Ισλάμ διαφορετικά. Πρέπει να αμφισβητήσουμε την κυρίαρχη αντίληψη περί σύγκρουσης των πολιτισμών. Αυτή έχει αναπτυχθεί μέσα στο περιβάλλον της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας του Μπους και στη λέξη Ισλάμ αντιστοιχεί μόνο την τρομοκρατία.
Το Ισλάμ πάει μαζί με την "κατάρα" των πετρελαίων. Οι μουσουλμάνοι βρίσκονται στην ιδιαίτερη θέση να μπορούν να αντιδράσουν επειδή έχουν πετρέλαιο και γι' αυτό προκαλούν το μένος των ιμπεριαλιστών. Το γνήσιο Ισλάμ υπερασπίζεται το διάλογο και έχει το στοιχείο της αντίστασης.
Μετά τις 11 Σεπτέμβρη και μετά τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Δανία είμαστε σε περίοδο που ευνοεί την ισλαμοφοβία. Τι σημαίνει σήμερα να είναι κανείς ισλαμιστής; Σημαίνει να υποστηρίζει την επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη; Οχι βέβαια.
Εγώ ανήκω σε μια ισλαμιστική οργάνωση, στο γυναικείο τμήμα του κινήματος "Δικαιοσύνη και πνευματικότητα". Εχουμε προτεραιότητα τις πολιτικές μας πεποιθήσεις και μετά το Ισλάμ. Μας έχουν σύρει στα δικαστήρια γιατί υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Αλλά δε θα παραδώσουμε τα όπλα.

Ναϊμ Γαντούρ, Μουσουλμανική Ενωση Ελλάδας:

Γιατί υπάρχει φόβος για το Ισλάμ; Υπάρχει λόγος; Λένε ότι είναι επιθετική θρησκεία. Κι όμως εμείς όταν χαιρετάμε, όταν συναντάμε κάποιον λέμε "αλ-σαλάμ αλέικουμ", δηλαδή "Ειρήνη υμίν". Το Ισλάμ ακόμη και στην περίοδο της επέκτασής του δε χρησιμοποιούσε το βίαιο προσηλυτισμό. Σεβόταν τους Χριστιανούς και τους Εβραίους χωρίς να τους αλλάζει την πίστη. Εμείς που ζούμε στην Ελλάδα 30-35 χρόνια δεν έχουμε ποτέ δημιουργήσει πρόβλημα, για να φοβάται ο κόσμος το Ισλάμ. Το φόβο τον χρειάζεται ένας στρατός για να είναι εύκολος να τον κουμαντάρεις και να τον κυβερνήσεις όπως θέλεις.

Γιαν Χόμπιτ, Δανία:

Τη δεκαετία του '30 το εργατικό κίνημα σχημάτισε μέτωπο κατά του φασισμού. Σήμερα ενάντια στην απειλή της ισλαμοφοβίας η αριστερά δεν τα έχει καταφέρει. Στη Δανία όπου είχαμε τη ρατσιστική εκστρατεία με τα σκίτσα του Μωάμεθ η αριστερά κράτησε ίσες αποστάσεις. Το Δεκέμβρη είχαμε τη μεγαλύτερη ευκαιρία για την αριστερά να συνδεθεί με 300 χιλιάδες μουσουλμάνους. Οσο δεν τα καταφέρνουμε θα κυριαρχεί το κυβερνών κόμμα με τις σκληρές αντιμεταναστευτικές του πολιτικές. Δεν πρέπει να αποδεχόμαστε τις κυρίαρχες απόψεις για το Iσλάμ και να γινόμαστε θύματα του ίδιου του εθνικισμού των χωρών μας. Πρέπει να παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό που σπέρνουν οι άρχουσες τάξεις. Δε γίνεται να τασσόμαστε με αυτούς που αμφισβητούν τη νίκη της Χαμάς στην Παλαιστίνη. Θα πρέπει να επικεντρωθούμε στη μάχη ενάντια στην ισλαμοφοβία.

Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

Ενωμένοι από όλο τον κόσμο ενάντια στον πόλεμο



Το σεμινάριο με θέμα: "Οχι στον πόλεμο" συγκέντρωσε με διαφορά το μεγαλύτερο ακροατήριο σε ολόκληρο το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, με περισσότερους από 1000 συμμετέχοντες.
Οι ομιλητές από το πάνελ αντανακλούσαν το πόσο ευρύ γεωγραφικά και κοινωνικά είναι το αντιπολεμικό κίνημα. Ο Τζορτζ Μάρτιν και ο Τζεφ Μίλαντ ήρθαν από τις ΗΠΑ για το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Η Σομάγια Ζάντε, είναι ιρανή πρόσφυγας στην Αγγλία και συμμετέχει στην οργάνωση Action Iran - Δράση Ιράν. Από το Ιράκ μίλησε ο Μασρούλ Ασουάντ, μέλος του Ιρακινού Ινστιτούτου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα με έδρα το Κιρκούκ. Ο Γουόλντεν Μπέλο, ήρθε από τις Φιλιππίνες και την κίνηση Focus on Global South. Από τη Βρετανία μίλησαν η Κέιτ Χάντσον και ο Κρις Νάιναμ. Η πρώτη είναι μέλος της Καμπάνιας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό CND και ο δεύτερος του Stop the War Coalition. Από την Ελλάδα ομιλητές ήταν ο ηθοποιός Στέφανος Ληναίος, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, Γρηγόρης Φελώνης, ο συντονιστής της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, Γιάννης Σηφακάκης και η Μαρία Στύλλου, από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω. Στη συζήτηση πήρε πρώτος το λόγο από το ακροατήριο, ο Ζοζέ Μποβέ, ακτιβιστής αγρότης από τη Γαλλία και πρωτοπόρος του αντικαπιταλιστικού κινήματος, μεταφέροντας την αλληλεγγύη του παγκόσμιου αγροτικού κινήματος.

Γιάννης Σηφακάκης, συντονιστής Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο:

Είμαστε εδώ για να μην επέμβουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο Ιράν, για να σταματήσουμε το νέο αιματοκύλισμα που ετοιμάζουν. Οι μηχανές του πολέμου έχουν ανάψει. Το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ μεθοδεύει την επίθεση. Μία χώρα που έχει πυρηνικά, οι ΗΠΑ, πάνε να βομβαρδίσουν με πυρηνικά, μια χώρα που δεν έχει πυρηνικά, το Ιράν. Πάνε να σκορπίσουν στο Ιράν, την ίδια καταστροφή που σκόρπισαν στο Ιράκ. Χρησιμοποιούν τα ίδια ψέματα και τις ίδιες μεθοδεύσεις, όπως την προσπάθεια να διχάσουν και να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο.
Φοβούνται τη δύναμη του αντιπολεμικού κινήματος στη Δύση. Φοβούνται τη δύναμη της αντίστασης στη Μέση Ανατολή. Γι' αυτό μπορούμε να τους σταματήσουμε να φτιάξουν μια νέα συμμαχία προθύμων. Οπως στην Ισπανία ξεφορτώθηκαν τον Αθνάρ και στην Ιταλία τον Μπερλουσκόνι, μπορούμε να ξεφορτωθούμε όλους τους φίλους του Μπους.
Τώρα θέλουν να εμπλακούν όλοι τους περισσότερο στο Αφγανιστάν για να βοηθήσουν τους Αμερικάνους. Αυτό κάνει και ο Καραμανλής. Η ελληνική κυβέρνηση στήριξε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τις ΗΠΑ. Ο Μεϊμαράκης ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να τα δώσει όλα για τον πόλεμο.
Χάνουν στο Ιράκ και πάνε να σώσουν την ηγεμονία τους με πόλεμο στο Ιράν. Το αντιπολεμικό κίνημα από όλες τις χώρες μαζί θα τους αναγκάσει να χάσουν στο Ιράν όπως χάνουν και στο Ιράκ.

Σομάγια Ζάντε, Action Iran:

Λένε τρία μεγάλα ψέματα για το Ιράν. Πρώτον ότι το Ιράν δε σέβεται τη συνθήκη για τη μη διασπορά των πυρηνικών NPT. Δεν ισχύει. Δεύτερον λένε ότι το Ιράν κατασκευάζει πυρηνικά όπλα. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη γι' αυτό. Για να κατασκευάζει το Ιράν πυρηνικά όπλα θα χρειαζόταν να αποκτήσει 1500 φορές τους φυγοκεντρητές που έχει σήμερα και να τους βάλει σε συνεχή λειτουργία επί ένα χρόνο. Ακόμη κι αν το ήθελε, χρειάζεται πάνω από μια δεκαετία για να κάνει κάτι τέτοιο. Τρίτον λένε ότι το Ιράν δεν έχει καμιά πρόθεση να συμβιβαστεί. Αντίθετα, η κυβέρνηση του Ιράν συμμετείχε σε πολλές συμβιβαστικές προσπάθειες.
Αρα όταν μας μιλάνε για την κρίση του Ιράν, θα πρέπει να τους ρωτάμε: 'Ποια κρίση εννοείτε'; Αν ψάχνει κανείς για κρίση με πυρηνικά στην περιοχή θα πρέπει να κοιτάξει το Ισραήλ, το Πακιστάν, την Ινδία. Οι τρεις αυτές χώρες έχουν πυρηνικά και καμιά τους δεν έχει υπογράψει την NPT. Το Ισραήλ έχει κάνει πέντε πολέμους από τότε που δημιουργήθηκε το 1948. Εχει παραβιάσει τη διεθνή νομοθεσία. Η Ινδία και το Πακιστάν έφτασαν στο χείλος του πολέμου πριν από δυο χρόνια για το Κασμίρ. Το Ιράν δεν έχει επιτεθεί σε καμιά χώρα εδώ και 200 χρόνια. Κι όμως οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ, το Πακιστάν και την Ινδία αλλά απειλούν το Ιράν. Οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικές βόμβες, στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Αρα ποιος απειλεί την παγκόσμια ειρήνη;
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι τα πυρηνικά. Είναι ποιος ελέγχει το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε από τότε που ανακαλύφθηκε το πετρέλαιο. Το '52 έκαναν πραξικόπημα κατά του Μοσαντέκ για να το καταφέρουν. Το Ιράν έχει από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεν είμαι υποστηρίκτρια του ιρανικού καθεστώτος. Το αντίθετο. Είμαι πρόσφυγας. Εφυγα από το Ιράν με την οικογένειά μου για να γλιτώσω από το καθεστώς. Ομως πιστεύω ότι η μεγαλύτερη απειλή για το λαό του Ιράν είναι οι ΗΠΑ. Γι' αυτό το Action Iran παλεύει ενάντια σε ένα νέο πόλεμο, ενάντια στο εμπάργκο και για μια Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά.

Τζορτζ Μάρτιν, United for Peace and Justice:

Οχι άλλο πόλεμο. Είμαστε Ενωμένοι για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη. Είμαστε πάνω από 1400 αμερικανικές οργανώσεις. Το σαββατοκύριακο ήμουν στη Νέα Υόρκη όπου 350 χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο. Λέμε σταματήστε την κατοχή. Φέρτε τα στρατεύματα πίσω τώρα. Λέμε Οχι στον πόλεμο στο Ιράν. Λέμε Οχι στα πυρηνικά όπλα. Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Το αντιπολεμικό κίνημα έχει μεγαλώσει στις ΗΠΑ. Εχει μεγαλώσει μέσα από τις εκστρατείες μας ενάντια στην κατάταξη νέων στο στρατό. Οι δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ δείχνουν ότι υπάρχει πλειοψηφικό αίσθημα κατά του πολέμου. Ομως ολόκληρο το Κονγκρέσσο, όχι μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι του Μπους, ψήφισαν υπέρ του πολέμου. Ποιον εκπροσωπούν αυτοί οι άνθρωποι;
Σας μεταφέρω μήνυμα από τη Ρίτα Λαζάρ, που έχασε τον αδερφό της στους δίδυμους πύργους αλλά αγωνίζεται μαζί με άλλες οικογένειες κατά του πολέμου. Γιατί δε θέλουν άλλες οικογένειες να βιώσουν το δικό τους πόνο. Σας φέρνω μήνυμα από τη φίλη μου Λάιλα Λίμπσιμ που έχασε το γιο της στο Ιράκ, την ώρα που φρουρούσε μια πετρελαιοπηγή. Η Λάιλα λέει ότι κανείς δεν πρέπει να χάνει δικά του πρόσωπα για χάρη της απληστίας κάποιου άλλου. Σας φέρνω μήνυμα από ένα φίλο μου από το Νιου Τζέρσει που ο γιος του Τζεφ υπηρέτησε δύο χρόνια στο Ιράκ και γύρισε πίσω θρηνώντας γιατί σκότωσε αθώους ανθρώπους και κρεμάστηκε στο γκαράζ του σπιτιού του. Σας φέρνω μήνυμα από μια φίλη μου που είδε στη Βαγδάτη ένα αμερικάνικο τανκ να χτυπάει το αυτοκίνητό τους και να σκοτώνει τον άντρα της και τα τρία παιδιά της. Ψάχνει ακόμη κάποιον να της εξηγήσει γιατί έγινε κάτι τέτοιο. Στο όνομα όλων αυτών των ανθρώπων πρέπει να πούμε στην κυβέρνηση Μπους: Σταματήστε την Κατοχή και φέρτε τα στρατεύματα πίσω Τώρα.

Μασρούλ Ασουάντ, Ιρακινό Ινστιτούτο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Κιρκούκ:

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ, από τον πόλεμο, για χάρη των συμφερόντων των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν έχουν μόνο σκοτώσει. Εχουν καταστρέψει την υποδομή του Ιράκ. Εχουν εξαπολύσει πόλεμο κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πόλεμός τους ξεκίνησε παράνομος και παραμένει παράνομος.
Εκ μέρους ολόκληρου του ιρακινού λαού σας χαιρετίζω όλους όσους παλεύετε για την ειρήνη. Αυτή η κατοχή έχει καταστρέψει τις δουλειές χιλιάδων ανθρώπων. Υπάρχει όμως και η Αντίσταση που παλεύει ενάντια σε όλα αυτά. Σας ευχαριστώ που είστε εδώ μαζί μας. Τώρα οι ΗΠΑ προετοιμάζουν έναν νέο πόλεμο κατά του Ιράν. Θα πρέπει να συντονίσουμε τις ενέργειές μας και τις προσπάθειές μας για να τους σταματήσουμε. Να τους σταματήσουμε από το να καταστρέψουν μια ακόμη χώρα. Από το να φέρουν ακόμη μία καταστροφή.

Κέιτ Χάντσον, Campaign for Nuclear Disarmament:

Στο CND έχουμε τρία αιτήματα. Πρώτον φέρτε τα στρατεύματα πίσω από το Ιράκ. Είναι παράνομη η παρουσία τους. Είναι το πρόβλημα, όχι μέρος της λύσης. Ποτέ δε θα φέρουν ειρήνη στο Ιράκ. Ξέρουμε ότι από τότε που ξεκίνησε η κατοχή, πάνω από 100 χιλιάδες Ιρακινοί έχουν πεθάνει. Περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν σήμερα από έλλειψη νοσηλείας, περισσότερα παιδιά υποφέρουν από υποσιτισμό. Ολόκληρες γενιές θα υποφέρουν από το απεμπλουτισμένο Ουράνιο που έπεσε στο Ιράκ στη διάρκεια του πολέμου. Η χώρα θα χαραχτεί από τις συνέπειες του πολέμου.
Δεν αρκεί να φέρουμε τα στρατεύματα πίσω. Πρέπει να σταματήσουμε την οικονομική καταστροφή της χώρας. Ολος ο πλούτος του Ιράκ να πάει στον ιρακινό λαό.
Δεύτερο αίτημα: Οχι επίθεση στο Ιράν. Κατηγορούν το Ιράν με ψέματα όπως με το Ιράκ. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε ένα νέο πόλεμο.
Τρίτο αίτημα: Σταματήστε την πυρηνική υποκρισία και καταργήστε όλα τα πυρηνικά όπλα σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Συνθήκη για τη μη Διασπορά των Πυρηνικών χρησιμοποιείται κυνικά και υποκριτικά από τις ΗΠΑ ως πρόσχημα για πόλεμο. Ο μεγαλύτερος πυρηνικός κίνδυνος προέρχεται από τις ΗΠΑ, τη μόνη χώρα που χρησιμοποίησε πυρηνικές βόμβες κατά μίας άλλης χώρας που δεν είχε πυρηνικά.

Γουόλντεν Μπέλο, Focus on the Global South:

Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα της Ελλάδας, το οποίο δεν επέτρεψε στην κυβέρνησή του να στείλει στρατεύματα στο Ιράκ. Το ερώτημα δεν είναι αν θα σταματήσει η κατοχή στο Ιράκ. Το ερώτημα είναι πότε. Εχουμε δει όλες τις βαρβαρότητες των ΗΠΑ στο Ιράκ. Εχουμε όμως δει και την αντίσταση του ιρακινού λαού που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρίση ηγεμονίας για τις ΗΠΑ από την εποχή του Βιετνάμ. Εχουμε δει έξι στρατηγούς να παραιτούνται μιλώντας για στρατηγικά λάθη στις εκτιμήσεις των ΗΠΑ. Εχουμε δει τις ΗΠΑ να χάνουν την επιρροή τους σε όλο τον κόσμο. Το βλέπει κανείς αυτό στη Λατινική Αμερική. Ενας από τους λόγους που βλέπουμε εκεί ηγέτες να αμφισβητούν την αμερικάνικη ηγεμονία είναι γιατί οι ΗΠΑ βρίσκονται παγιδευμένες στο Ιράκ. Αρα υπάρχει κρίση υπερεπέκτασης των αμερικάνικων στρατευμάτων σήμερα. Ομως, όπως δεν πρέπει να τους υπερτιμάμε, δεν πρέπει και να τους υποτιμάμε.
Ο Μπους όταν μιλάει για το Ιράν, λέει ότι παίρνει εντολές από το Θεό. Αποκαλύπτεται μια θεολογική αντίληψη των πραγμάτων. Αν υπήρχε μόνο ορθολογισμός, θα έφευγαν απ' το Ιράκ και δε θα επιτίθονταν στο Ιράν. Τι γίνεται όμως αν δεν υπάρχει σκέτος ορθολογισμός; Τι γίνεται αν δρουν με βάση το χριστιανικό φονταμενταλισμό, με αντιλήψεις Αρμαγεδώνα, Αποκάλυψης και Τέλους της Ιστορίας; Είμαστε σε πολύ επικίνδυνους καιρούς. Γι' αυτό χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από ποτέ το αντιπολεμικό κίνημα να βγαίνει στους δρόμους. Για να σταματήσουμε τον πόλεμο. Εξω οι ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή. Ειρήνη τώρα.

Κρις Νάιναμ, Stop the War Coalition:

Ολόκληρη η κοινωνία των πολιτών του Ιράκ έχει διαλυθεί από την κατοχή. Οσον αφορά τους νεκρούς, δεν μπορούμε καν να ξέρουμε πόσοι είναι. Γιατί σύμφωνα με τις αρχές κατοχής, οι Ιρακινοί είναι υπάνθρωποι. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι περισσότεροι αμερικάνοι στο Ιράκ σκοτώθηκαν το 2005 από ό,τι το 2004. Και περισσότεροι σκοτώνονται το 2006 από το 2005. Δηλαδή η κατάσταση γίνεται χειρότερη. Υπάρχει κίνδυνος εμφύλιου πολέμου, όμως αν συμβεί, υπεύθυνη θα είναι η αμερικάνικη κατοχή που σπρώχνει επίτηδες τους Σιίτες, Σουνίτες, Κούρδους και άλλες εθνότητες να μάχονται μεταξύ τους. Επέστρεψαν στην παλιά αποικιοκρατική δικαιολογία ότι η κατοχή χρειάζεται για να μη σφαγούν οι ιθαγενείς μεταξύ τους.
Στη Δύση, για να δικαιολογήσουν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, χρησιμοποιούν ισλαμοφοβικά στερεότυπα. Ταυτόχρονα προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν το ιρανικό καθεστώς. Από τα ΜΜΕ δεν μπορεί να μάθει κανείς ότι ο πρόεδρος Αχμαντινετζάντ έχει εκλεγεί από τον ιρανικό λαό. Δεν μπορεί να μάθει κανείς ότι το Ιράν έχει υπογράψει τη συνθήκη κατά των πυρηνικών. Αντίθετα με τις ΗΠΑ που αγνοούν τελείως τη συνθήκη.
Υπάρχει το ερώτημα: μήπως δεν αξίζει να διαδηλώνουμε; Αφού δε σταματήσαμε τον πόλεμο στο Ιράκ, γιατί προσπαθούμε για το Ιράν; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το αντιπολεμικό κίνημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει πολιτική κρίση μέσα στις Μεγάλες Δυνάμεις. Να ανατρέψει κυβερνήσεις. Τώρα το 72% των αμερικάνων φαντάρων στο Ιράκ θέλουν να επιστρέψουν πίσω. Αρα είναι καιρός για εμάς να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, όχι για να υποχωρήσουμε. Γι' αυτό το 4ο ΕΚΦ φέτος παίρνει σημαντικές πρωτοβουλίες για να μην υπάρξει μια νέα επίθεση κατά του Ιράν.

Γιλντίζ Ονέν, Συμμαχία για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη:

Το 1ο ΕΚΦ στη Φλωρεντία είχε ένα εκατομμύριο ανθρώπους ενάντια στον πόλεμο. Εκεί πήραμε την απόφαση για τις 15 Φλεβάρη, την τεράστια παγκόσμια διαδήλωση. Τη διαδήλωση που ανάγκασε τα μεγάλα ΜΜΕ να κάνουν λόγο για δύο υπερδυνάμεις: τις ΗΠΑ και το αντιπολεμικό κίνημα. Πήραμε δύναμη στην Τουρκία και στις 20 Μάρτη καταφέραμε να αναγκάσουμε το Κοινοβούλιο να μην επιτρέψει τη διέλευση αμερικάνικων στρατευμάτων προς το Ιράκ. Τώρα πλέον έχουμε κι άλλες νίκες ανά τον κόσμο, όπως την πτώση του Μπερλουσκόνι.
Ο Μπους ισχυριζόταν ότι θα φέρει την ελευθερία στον κόσμο. Ποιος τον πιστεύει τώρα; Προσπαθούν να καμουφλάρουνε την ήττα τους στο Ιράκ ξεκινώντας ένα νέο πόλεμο στο Ιράν. Ολα τα ΜΜΕ μιλάνε για τη δικτατορία στο Ιράν και τον πόλεμο που θα φέρει ελευθερία και δημοκρατία. Ψέματα επί ψεμάτων. Εχουμε δει το Αμπού Γράιμπ στο Ιράκ. Αυτή είναι η δημοκρατία που φέρνουν.
Στείλαμε πρόσφατα μια αντιπροσωπεία του αντιπολεμικού κινήματος από την Τουρκία στο Ιράκ. Ο κόσμος μάς είπε ότι το βράδυ κοιμάται με την αγωνία αν θα ξυπνήσει ζωντανός την άλλη μέρα. Γι' αυτό πρέπει να σταματήσουμε ένα νέο πόλεμο στο Ιράν. Ξεκινώντας από τη μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα θα φωνάξουμε: Κάτω τα χέρια απ' το Ιράν.

Σαμίρ Αμίν:

Υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα για την ειρήνη στο Ιράκ, τα οποία έχουν προταθεί από την ίδια την ιρακινή Αντίσταση.
Πρώτον να συγκροτηθεί μια μεταβατική διοίκηση με μισά μέλη από την κυβέρνηση-μαριονέτα και μισά από το κίνημα αντίστασης. Δεύτερον να σταματήσουν οι επιθέσεις της αντίστασης κατά των στρατιωτών και να σταματήσουν ταυτόχρονα οι επιθέσεις των Αμερικάνων και των συμμάχων τους, συμπεριλαμβανομένων των Ιρακινών. Τρίτον, να δοθεί ένα χρονοδιάγραμμα έξι μηνών αποχώρησης όλων των κατοχικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Είναι καθήκον του αντιπολεμικού κινήματος στην Ευρώπη να υποστηρίξει την ιρακινή αντίσταση που κάνει αυτές τις προτάσεις και να αναγκάσει τις κυβερνήσεις του να αποσυρθούν από το Ιράκ.

Τζέφρι Μίλαντ, Iraq Veterans against the War:

Εχω γυρίσει πολλές χώρες για να μιλήσω για τις εμπειρίες μου στο Ιράκ. Και πάντα κάνω μια ερώτηση. Αν σας πρόσφερα την καλύτερη ουτοπία του κόσμου, τα καλύτερα σχολεία, τα καλύτερα νοσοκομεία, αλλά ως αντάλλαγμα έπρεπε να προσφέρετε 150 χιλιάδες νεκρούς. Οτι η μητέρα σου, ο πατέρας του διπλανού σου, ο γιος της διπλανής σου και 150 χιλιάδες άλλοι έπρεπε να πεθάνετε, θα ήταν μια δίκαιη συμφωνία; Ποτέ κανείς δεν είπε Ναι. Το ρώτησα στις ΗΠΑ, τη Βενεζουέλα, την Ευρώπη, την Ασία. Γιατί πιστεύει η κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι ο λαός του Ιράκ θα απαντούσε Ναι;
Ως βετεράνοι του Ιράκ ενάντια στον Πόλεμο έχουμε τρία απλά αιτήματα: Πρώτον να γυρίσουν πίσω τα στρατεύματα τώρα. Τώρα, όχι τον Ιούλη, όχι τα Χριστούγεννα. Τώρα. Δεύτερον, να δοθεί περίθαλψη και προστασία στους φαντάρους που θα γυρίσουν πίσω. Εκατοντάδες φαντάροι έχουν φτάσει σε αυτοκτονίες. Η αμερικάνικη κυβέρνηση δεν παράγει απλά περισσότερους βετεράνους, σκοτώνει όλο και περισσότερους βετεράνους. Τρίτο αίτημα είναι να δοθεί πλήρης χρηματική αποζημίωση από τις ΗΠΑ στο λαό του Ιράκ. Οι ΗΠΑ έχουν κλέψει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από το Ιράκ. Πρέπει να επιστραφούν για να επουλωθούν οι πληγές των Ιρακινών. Και βέβαια δεν θα επιτρέψουμε ένα νέο πόλεμο στο Ιράν.
Για να δικαιολογήσουν τον πόλεμο στο Ιράκ, σπέρνουν ρατσιστικό μίσος. Με το που πάτησα το πόδι μου στο Κουβέιτ άκουσα να μιλούν για τους χατζήδες. Αργότερα έμαθα ότι χατζής στο μουσουλμανικό κόσμο είναι ένα πολύ σεβαστό πρόσωπο που έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του, επισκεπτόμενος τη Μέκκα. Ομως για τον αμερικάνικο στρατό χατζής είναι μια ρατσιστική βρισιά, όπως στο Βιετνάμ αποκαλούσαν τους ντόπιους κιτρινιάρηδες. Είδα ένα φαντάρο που είχε πατήσει τη σκανδάλη του μπροστά σε ένα αυτοκίνητο ιρακινών, σκοτώνοντας τη μητέρα, τον πατέρα, τον τετράχρονο γιο και την τρίχρονη κόρη. Ενας συνταγματάρχης που είδε το περιστατικό μου είπε: Ας μαθαίναν οι χατζήδες να οδηγούσαν καλύτερα. Ούτε μια στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό ότι είχε σκοτωθεί μια οικογένεια. Ούτε μια στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό ότι ο 18χρονος φαντάρος είχε καταστραφεί για ολόκληρη τη ζωή του. Δεν του πέρασαν αυτά απ' το μυαλό λόγω του ρατσιστικού δηλητηρίου που χύνει η αμερικάνικη κυβέρνηση.
Γι' αυτό το τελευταίο μου σχόλιο το απευθύνω στην Ουάσινγκτον, όχι στην Αθήνα, όχι στο Λονδίνο. Η μη-βία ξεκινάει από εμένα. Γι' αυτό Τζορτζ Μπους θέλω οι ΗΠΑ να γίνουν η πρώτη χώρα που θα αφοπλιστεί πυρηνικά. Να γίνουν η πρώτη χώρα που θα καταργήσει τα Οπλα Μαζικής Καταστροφής. Και σε όλους τους ανθρώπους λέω: Ειρήνη, Peace, Σαλόμ, Σαλάμ.

Ζοζέ Μποβέ:

Εκ μέρους των αγροτικών κινημάτων όλου του κόσμου και της Via Campesina λέω Οχι πόλεμο στο Ιράκ, Οχι πόλεμο στο Αφγανιστάν, Οχι πόλεμο στο Ιράν, Οχι πόλεμο στην Παλαιστίνη. Υπάρχουν δύο δρόμοι προς την παγκοσμιοποίηση. Ο ένας είναι ο δρόμος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και ο άλλος της στρατιωτικής επέμβασης. Είναι όμως το ίδιο πράγμα.
Γίνονται για την κυριαρχία, για τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Γι' αυτό πρέπει να πούμε δυνατά: ΗΠΑ και Αγγλία έξω απ' το Ιράκ. Οταν οι ΗΠΑ πρωτομπήκαν στο Ιράκ ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν ήταν να αλλάξουν το νόμο για τις αγροτικές πατέντες στο Ιράκ, να ιδιωτικοποιήσουν τους σπόρους και να εφαρμόσουν την καλλιέργεια μεταλλαγμένου σιταριού. Δείξανε ότι δεν είναι εκεί για τη δημοκρατία αλλά για τα κέρδη και το πετρέλαιο. Πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στην Αυτοκρατορία για να γκρεμίσουμε αυτήν την Αυτοκρατορία. Ολοι μαζί.

Στέφανος Ληναίος:

Σ' αυτά τα τρία χρόνια που έχουν περάσει από την εισβολή και την κατοχή στο Ιράκ, το σημαντικότερο επίτευγμα της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και γενικά όλων των αντιπολεμικών και φιλειρηνικών κινημάτων ήταν η ενημέρωση του κόσμου, όλων των τάξεων και όλων των ηλικιών. Η απομυθοποίηση της πολιτικής των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, η κινητοποίηση των νέων παιδιών.
Σηματοδοτήσαμε το τρομακτικό τρίπτυχο: Καπιταλισμός=Εξοπλισμοί=Πόλεμος. ολα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα το αδιέξοδο των μεγάλων συμφερόντων που αντιπροσωπεύει η πολιτική των ΗΠΑ. Δυσκολεύονται πια να μας λένε τα ψέματά τους.
Εχουμε να δώσουμε πολλές μάχες στο μέλλον. Πάρα πολλές. Η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και κάθε αντιπολεμικό κίνημα δεν πρέπει να σταματούν ούτε στιγμή τη δραστηριότητά τους. Και αν ακόμα δεν υπάρχουν μεγάλα γεγονότα, αξίζει τον κόπο να παλεύουμε και για "μικρά" γεγονότα που είναι όμως πολύ σημαντικά. Στα χρόνια του 55-65 παλεύαμε για τον αφοπλισμό, και μας αποκαλούσαν.. πράκτορες των σοβιετικών. Τώρα πώς θα μας αποκαλέσουν; Πράκτορες... του Μπιν Λάντεν;
Να μην απαλλάσσουμε τους Ευρωπαίους ηγέτες από τις ευθύνες τους. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δοτοί πρωθυπουργοί, αυτή η διαβόητη συμμαχία του Μπους δε θα γινόταν κανένας πόλεμος.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπους ζητάει συνέχεια τη νομιμοποίησή του από τους Ευρωπαίους. Που του την παρέχουν χωρίς να ντρέπονται. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ακόμη και ο ΟΗΕ δεν ντρέπεται για τον εξευτελισμό του από τον Μπους και την κυρία Κοντολίζα του.
Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Ολος ο κόσμος συνειδητοποίησε πια τα τρομακτικά ψέματα που μας λένε κάθε μέρα περί "ελευθερίας" και περί "τρομοκρατίας". Φτάνει να κουνάμε και εμείς τα χέρια μας, όρθιοι και ζωντανοί. Οχι ξαπλωμένοι στις πολυθρόνες μας, βολεμένοι και κακομοίρηδες. Ολες οι μαύρες αυτοκρατορίες, αιώνες τώρα, δεν έπεσαν μόνο με αίμα, ηρωισμούς και ιδανικούς ηγέτες, αλλά και με λάσπη και προδοσίες και απελπισμένους μαχητές. Ετσι θα πέσει και η σημερινή μαύρη αυτοκρατορία των μονοπωλίων του νεοκαπιταλισμού. Το Ιράν θα είναι ο τάφος τους.

Γρηγόρης Φελώνης,προεδρος Εργατικού Κέντρου Αθήνας:

Ο νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ γράφει σ' ένα βιβλίο του: "για να διατηρηθεί η πολιτική εξουσία είναι καίριο οι πολίτες να παραμείνουν στην αμάθεια, αγνοώντας την αλήθεια ακόμη και την αλήθεια για την ίδια τους τη ζωή, αυτό που μας περιβάλλει λοιπόν είναι ένα ευρύ μωσαϊκό από ψεύδη το οποίο βυζαίνουμε".
Και πράγματι έλεγαν τη μισή αλήθεια για τη Γιουγκοσλαβία για να μπορούν ανενόχλητοι ή ακόμη χειρότερο, με τη συναίνεση των λαών τους να βομβαρδίζουν σχολεία, νοσοκομεία, αγορές. Να σκοτώνουν παιδιά και αμάχους.
Είπαν ψέματα ότι το Ιράκ απειλούσε την ασφάλεια του κόσμου με χημικά όπλα, τα οποία ήξεραν ότι δεν υπήρχαν. Πάνω σ' αυτό στήριξαν την επιχειρηματολογία τους για να εξασφαλίσουν τη συναίνεση των Αμερικανών για έναν πόλεμο που δαπανήθηκαν 800 δισ. δολάρια μέχρι σήμερα, για να προκαλέσουν εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους αμάχων αθώων πολιτών.
Αν αυτά τα ποσά τα είχαν διαθέσει για την ανάπτυξη των υπανάπτυκτων χωρών θα τους έδιναν τη δυνατότητα να μπουν στην τροχιά της ανάπτυξης και να εξασφαλίσουν στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης στους λαούς τους.
Ο πόλεμος λοιπόν είχε στόχο τη διεύρυνση της κυριαρχίας των ΗΠΑ και τη διεύρυνση της παντοδυναμίας του κεφαλαίου. Χύνεται το αίμα αθώων ανθρώπων για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των καπιταλιστών.
Οποιος δεν υποτάσσεται στην παντοδυναμία τους είναι καταδικασμένος να αφανισθεί αφού προηγουμένως θα χαρακτηρισθεί τρομοκράτης επικίνδυνος για την ανθρωπότητα. Επικίνδυνος ο Αχμαντινετζάντ, χαϊδεμένο παιδί ο δικτάτορας Μουσάραφ στο διπλανό Πακιστάν, το οποίο είναι γνωστό ότι κατέχει τεράστια ποσότητα πυρηνικών όπλων.
Η ιμπεριαλιστική αυθαιρεσία και η περιφρόνηση σε κάθε έννοια δικαίου δεν πρέπει να περάσει. Να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για να τερματισθεί η κατοχή και τα εγκλήματα στο Ιράκ. Να εντείνουμε τις δράσεις μας για να αποτελέσουμε ασπίδα προστασίας στο λαό το Ιράν.

Μαρία Στύλλου, Πρωτοβουλία Γένοβα:

Το αντιπολεμικό κίνημα έχει μεγαλώσει πολύ και φαίνεται από τη σημερινή συζήτηση. Είναι μεγάλο όπως με το Βιετνάμ και μπορούμε να το κάνουμε ακόμη μεγαλύτερο. Με συνέπειες για όλους τους μεγάλους της γης. Το καταφέραμε για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί δεν πιστέψαμε τα ψέματα ότι η περίοδος της παγκοσμιοποίησης σημαίνει ειρήνη.
Είμασταν ξεκάθαροι ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει μεγαλύτερος ανταγωνισμός και μεγαλύτεροι πόλεμοι. Γι' αυτό από τον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ το 1991 μέχρι το Κόσοβο το 1999, το Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ είπαμε “σταματήστε τα ψέματα”. Ο πόλεμος γίνεται για την αμερικάνικη ηγεμονία. Για να λύσουν τα προβλήματα και τους ανταγωνισμούς τους.
Δεύτερον γιατί δε σταματήσαμε στις ατομικές αντιμετωπίσεις. Απλώσαμε το αντιπολεμικό στα συνδικάτα, στα κινήματα. Ετσι καταφέραμε να έχουμε μαζί τα συνδικάτα, τις μουσουλμανικές ενώσεις σε όλες τις χώρες, τις φοιτητικές ενώσεις, τους γονείς των φαντάρων του Ιράκ, τους λιποτάκτες του Ιράκ, τους βετεράνους του Ιράκ. Εχει τραβήξει πολύ αυτός ο πόλεμος για να έχουμε πλέον και βετεράνους.
Τρίτον γιατί μαζί με τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου ανοίξαμε και όλα τα ζητήματα. Γιατί ξέρουμε ότι ο πόλεμος φέρνει ρατσισμό και καταπάτηση δικαιωμάτων. Φέρνει απαγωγές Πακιστανών, φέρνει υποκλοπές. Ολα αυτά έγιναν κομμάτια του κινήματος. Το κίνημα παλεύει ενάντια σ' αυτούς που θέλουν να κάνουν Γκουαντανάμο σε κάθε χώρα, που χρησιμοποιούν μυστικές φυλακές.
Χρειάζεται να κλιμακώσουμε. Γιατί είμαστε σε καινούργια φάση, πιο επικίνδυνη. Ετοιμάζονται να χτυπήσουν το Ιράν και να προκαλέσουν 10 χιλιάδες νεκρούς με ένα χτύπημα. Πενηντατρία χρόνια προσπαθούν να ελέγξουν το Ιράν, από την εποχή του πραξικοπήματος κατά του Μοσαντέκ, όταν ανέτρεψαν την κυβέρνηση που ήθελε να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια. Προσπάθησαν με δικτατορία, προσπάθησαν με συνεργασία με την κυβέρνηση. Τώρα προσπαθούν με πόλεμο. Χρειάζεται να ξαναβγούμε χρησιμοποιώντας όλους τους τρόπους που χρησιμοποιήσαμε και πριν.
Η ελληνική κυβέρνηση, σε μια περίοδο που άλλες κυβερνήσεις αρχίζουν να φεύγουν από τον πόλεμο στο Ιράκ, πάει να μπει μέσα. Πρέπει να σταματήσουμε τον Καραμανλή που μπήκε στον κύκλο των προθύμων. Πρέπει να θυμηθούμε το αντιπολεμικό κίνημα του 1999, όταν οι εργάτες στους σιδηρόδρομους εμπόδιζαν τα τανκς να περάσουν στη Γιουγκοσλαβία. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και τώρα. Χρειάζεται να μπούμε μπροστά. Οχι μόνο να οργανώσουμε μεγάλες διαδηλώσεις, αλλά να οργανώσουμε μεγάλες απεργίες. Για να μπλοκάρουμε τη βάση της Σούδας, μαζί με το Εργατικό Κεντρο των Χανίων που είναι κομμάτι του αντιπολεμικού κινήματος. Μπορούμε να τους πολιορκήσουμε και να τους νικήσουμε. Νίκη στην Αντίσταση στο Ιράκ.

Η πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό



Στη συζήτηση "Η πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό" που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Γένοβα την Πέμπτη 4 Μάη το βράδυ, πρώτη ημέρα του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, συμμετείχαν διεθνείς προσωπικότητες του αντικαπιταλιστικού κινήματος, όπως ο Σαμίρ Αμίν, η Σούζαν Τζορτζ και ο Βιτόριο Ανιολέτο. Το μεγαλύτερο όμως χειροκρότημα από τους εκατοντάδες που παρακολούθησαν τη συζήτηση το πήρε ο Γιώργος Σταυρόπουλος, εργαζόμενος στα Λιπάσματα Θεσσαλονίκης, που μίλησε για τον αγώνα που δίνουν στο εργοστάσιο τους τελευταίους τέσσερις μήνες.
"Είμαι εργάτης στα Λιπάσματα και με αυτήν την ιδιότητα θα σας μιλήσω, ενός εργάτη και νέου ανθρώπου που αγωνιά μπροστά στην ανεργία", είπε. "Θα ήθελα αρχικά να κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή σε αυτά που έχουν γίνει στο εργοστάσιο. Στις 9 Γενάρη με τους συναδέλφους είχαμε έρθει στην Αθήνα για να δούμε τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κοντό για να διευθετηθεί ένα θέμα με κάποιες ανεξέλεγκτες εισαγωγές λιπασμάτων αμφιβόλου ποιότητας. Με την επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη στις 10 Γενάρη μας ανακοινώνεται το κλείσιμο του εργοστασίου, μετά από γενική συνέλευση των μετόχων που μέσα σε 12 λεπτά αποφάσισαν ότι δεν είμαστε βιώσιμοι, ότι είμαστε ζημιογόνοι και πρέπει να κλείσει.
Από τις 11 Γενάρη το εργοστάσιο Θεσσαλονίκης τελεί υπό κατάληψη. Εδώ και 110 μέρες κάνουμε κατάληψη και είμαστε στους δρόμους. Προσπαθούμε το αυτονόητο, μια βιώσιμη και με προοπτικές ανάπτυξης μονάδα να λειτουργήσει ξανά. Ισως έχετε δει την παρέλαση που κάναμε την 25η Μαρτίου μετά τα παιδιά μας. Μετά είχαμε μια πρωθυπουργική παρέμβαση που έλεγε ότι ανοίγουν πάλι τα Λιπάσματα την οποία πριν λαλήσει ο κόκορας τρεις φορές την πήραν πίσω. Φτάσαμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα, η κυβέρνηση που υποτίθεται έβγαλε ο ελληνικός λαός ή οι τραπεζίτες; Εχουμε κατέβει οχτώ φορές στην Αθήνα στα υπουργεία για να συναντηθούμε με τους διάφορους αρμόδιους που δήλωναν αναρμόδιοι και ακόμα βρισκόμαστε στο δρόμο.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι κάποια στιγμή θα ανοίξουμε γιατί έτσι πρέπει. Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά της Εργατικής Αλληλεγγύης και της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης που ήταν συνέχεια μαζί μας στο δρόμο. Το ότι πετύχαμε να ασχολούνται όλοι μαζί μας, είναι γιατί ξεπεράσαμε τις όποιες διαχωριστικές γραμμές που είχαμε μεταξύ μας οι εργαζόμενοι, είτε αυτές ήταν από κομματικούς χώρους ή από άλλους λόγους, γιατί μας ένωνε ο κοινός μας σκοπός να ανοίξει πάλι το εργοστάσιο. Δεν το βάλαμε κάτω, δεν το βάζουμε κάτω και δε θα το βάλουμε κάτω. Ο αγώνας μας συνεχίζεται".

Μαζί βρέθηκαν ο Γιώργος Χατζής, πρόεδρος της ΕΙΣΦ και ο Νώντας Κούκος, προεδρος της ΠΟΣ, που μίλησαν για τις επιθέσεις της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και την οργανωμένη αντίσταση των εργαζόμενων.

Ο Γιώργος Χατζής, είπε "Ο νεοφιλελευθερισμός έχει ένα έντονο οικονομικό, κοινωνικό και εν τέλει ταξικό περιεχόμενο. Δεν προχωράει μόνος του σαν έννοια, συνοδεύεται και από άλλες λέξεις που ακούμε όλο και περισσότερο, όπως πόλεμος, ανεργία, ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, κλείσιμο εργοστασίων. Εχουμε καταφέρει πράγματι να την κάνουμε μια μισητή έννοια, γιατί είναι το ξήλωμα του ΕΣΥ, η ιδιωτικοποίηση της παιδείας και άλλων δημόσιων αγαθών, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, οι αστικές συγκοινωνίες, το αεροπορικό αγαθό.
Στην αεροπορική αγορά σημαίνει απελευθέρωση της αερομεταφοράς που ξεκίνησε πριν δυο δεκαετίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μας έφερε ότι δεν αποτελεί μέρος της εξυπηρέτησης η ασφάλεια των πτήσεων, ενώ αυτό είναι το ζητούμενο.
Ποια η δική μας απάντηση σε αυτά; Κάθε μέρα έχουμε μικρές και μεγάλες νίκες. Η Γαλλία είναι ένας πρόσφατος φάρος για όλους μας. Το Οχι στο Ευρωσύνταγμα πέρσι το ίδιο. Ομως τα γεράκια και πρέπει να προσέξουμε, περνάνε με συνεχή νομοθετήματα άρθρα του Ευρωσυντάγματος στην ΕΕ.
Ο κλάδος μου μετά από 75 μέρες απεργίας στις αρχές του 2004 κατάφερε να αποκτήσει πάλι μια εργασιακή βάση. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας εργαζόμενοι, πολίτες, μαθητές, φοιτητές, παλεύουν. Είναι οι μεγάλες μάχες και οι μικρές μάχες που δίνει ο καθένας μας. Η αντίδρασή μας πρέπει να είναι μαζική και είναι γεγονός ότι πολλοί από τους κυβερνώντες σκέφτονται αν θα περάσουν αυτά που θέλουν. Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε για καλύτερες εργασιακές σχεσεις και μιθούς, για τον ελεύθερο χρόνο, για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής".

Αμεσως μετά, ο Νώντας Κούκος, είπε "Ποτέ δε πίστευα ότι μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που εργαζόνται στις μεταφορές θα μπορούσαμε να έχουμε μια κοινή θέση. Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν πριν δυο χρόνια αποφασίσαμε την πρώτη πανευρωπαϊκή απεργία στους σιδηροδρόμους και για υπερασπίσουμε το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα τους και για να προωθήσουμε τα μέσα σταθερής τροχιάς απέναντι σε πολύ καλά οργανωμένα συμφέροντα στις μεταφορές. Ο αγώνας μας βέβαια είναι δύσκολος και έχουμε δρόμο μπροστά μας. Βλέπουμε να αποψιλώνεται το όποιο κοινωνικό κράτος είχε χτιστεί με αγώνες δεκαετιών του εργατικού κινήματος.
Η κυβέρνηση δεν είναι άτρωτη. Απεδείχθη στην Ολυμπιακή, στις τράπεζες και τώρα τις ΔΕΚΟ που έκανε πίσω. Εχουμε δύναμη αρκεί να το πιστέψουμε. Αυτός ο αγώνας περνάει μέσα από τον αγώνα για δημοκρατία γιατί σήμερα έχουμε έλλειμμα δημοκρατίας, ο ΣΕΒ κυβερνάει την Ελλάδα και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Να αγωνιστούμε για ανθρώπινα δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες γιατί από εκεί περνάει ο αγώνας που κάνουμε ενάντια στον νεοφιελελευθερισμό".
Βιτόριο Ανιολέτο

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη στιγμή για το κίνημα. Δημιουργούνται προβλήματα από τους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών διεθνώς. Στο Χονγκ Κονγκ χάσαμε γιατί ο ΠΟΕ κατάφερε να αποφασίσει την απελευθέρωση των υπηρεσιών και αυτό ανοίγει μεγάλη πολιτική πρόκληση για τα συνδικάτα. Χρειάζεται τα συνδικάτα να αποτρέψουν ότι αυτό θα μετατραπεί σε ανταγωνισμό ανάμεσα στα έθνη. Η Ευρώπη επιβάλει τον νεοφιλελευθερισμό στην Αφρική και η απελευθέρωση των υπηρεσιών οδηγεί σε καταστροφή της αφρικανικής γεωργίας. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια στον έλεγχο των πολυεθνικών στα τρόφιμα και να εξασφαλίσουμε διατροφική επάρκεια για όλες τις χώρες.
Η αληθινή μάχη σήμερα είναι κοινωνική μάχη. Χρειάζεται να έχουμε τις δικές μας λύσεις για το πώς μπορούμε να σώσουμε θέσεις εργασίας. Οχι με το να κατέβουμε όλοι στο χειρότερο επίπεδο αλλά με την πάλη των τάξεων σε διεθνές επίπεδο. Πήγα στην Κίνα και είδα πολύ κέρδος, γιατί το κόστος εργασίας είναι πολύ χαμηλό και τα προϊόντα κακής ποιότητας. Η κινέζικη πολιτική είναι εθνικιστική όπως είναι και σε μας. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι οι κινέζοι εργάτες.
Πρέπει να αποφύγουμε τις παγκόσμιες συμφωνίες του ΠΟΕ. Είμαι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και προσπαθώ για μια ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή πολιτική. Θα χρειαστούν συμμαχίες σε αυτή την προσπάθεια όπως κάναμε συμμαχία ενάντια στον Μπερλουσκόνι. Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό τρόπο δουλειάς, χρειάζεται να ηγηθούμε μιας σημαντικής μάχης, χρειάζεται να σκεφτούμε τον Τρίτο Κόσμο και την ενοποίηση των κινημάτων, να σκεφτούμε την ανακατανομή των κερδών.
Στόχος μας δεν είναι να αλλάξουμε τον οδηγό του αυτοκινήτου αλλά το ίδιο το αυτοκίνητο. Δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί οι μορφές της δημοκρατίας βρίσκονται σε κρίση, έχουν καταντήσει καρικατούρα, αλλά νομίζω ότι πρέπει να ενωθούμε σε διεθνές επίπεδο, να οργανώσουμε στο μέλλον το κίνημα.
Χρειάζεται να σκεφτούμε τη σημασία του νερού, χρειάζεται για να διεκδικήσουμε το νερό για όλους, καμιά ιδιωτικοποίηση του νερού. Χρειάζεται να σκεφούμε την αγροτική καλλιέργεια. Χρειάζεται να πούμε έξω οι πολυεθνικές από την βιομηχανία φαρμάκων για να διεκδικήσουμε υγεία για όλους. Πρέπει να πούμε όχι στους εξοπλισμούς, να σβήσουμε τα χρέη των χωρών του Τρίτου Κόσμου, να παλέψουμε για ίση κατανομή των αγαθών.

Σαμίρ Αμίν

Ο καπιταλισμός μπαίνει σε μια φάση επικίνδυνη. Οι καταστροφικές συνέπειες της εκμετάλλευσης είναι εχθρός της ανθρωπότητας. Είναι επείγον να αναδείξουμε μια εναλλακτική λύση απέναντι σ'αυτούς που υποτάσουν τα πάντα στη λογική του κέρδους. Μπορούμε να το πετύχουμε μέσα από τη διαφορετικότητα των απόψεων αλλά και των συμφερόντων από την πλευρά του κινήματος. Χρειάζεται να οδηγήσουμε το κίνημα ενάντια στην πολεμοκάπηλη στρατηγική των ΗΠΑ. Οι κοινωνικοί στόχοι δεν μπορούν να διαχωριστούν από την προσπάθεια να σταματήσουμε τον πόλεμο.
Εχουμε ανάγκη ξανά σήμερα να εγκαθιδρύσουμε την κυριαρχία των λαών. Η φιλολογία για το "τέλος των εθνών" δεν είναι αληθινή. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε ανάγκη να εγκαθιδρύσουμε τον διεθνισμό, την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα σε διεθνές επίπεδο.
Πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε αυτή την ενότητα; Πρέπει να συζητήσουμε για τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών. Η κοινωνική πρόοδος και η δημοκρατία είναι έννοιες αλληλένδετες.
Ο εκδημοκρατισμός των κοινωνιών δεν είναι η γνωστή συνταγή των εκλογών και των κομμάτων. Χρειάζεται και σε αυτό το επίπεδο να ανατρέψουμε τον τρόπο οργάνωσης της δημοκρατίας. Χρειάζεται να εξασφαλίσουμε τη δημοκρατία στις οργανώσεις και μετά σε όλη την κοινωνία. Οι στόχοι αυτοί δεν μπορούν να διαχωριστούν. Η δημοκρατία εξαρτάται από την κοινωνική πρόοδο και αντίστροφα.
Ακόμα και μέσα στην ΕΕ χρειάζεται η κυριαρχία των εθνών. Οι τρεις αυτοί στόχοι, η αντίθεση στον πόλεμο, ο εκδημοκρατισμός των εθνών και των κοινωνιών, στο σύνολό τους θα νικήσουν τον νεοφιλελευθερισμό. Χρειάζεται μεγαλύτερη συμμαχία με τους αγρότες της γης. Εχουμε ξεχάσει την αγροτιά της Ευρώπης, ενώ οι αγρότες είναι το 50% του πληθυσμού. Μην μιλάμε μόνο για τους εργάτες.
Η στρατηγική μας χρειάζεται να βασίζεται στη συμμαχία αυτών των δυνάμεων γιατί η σημερινή βαρβαρότητα μετατρέπει τους αγρότες σε εμπόρευμα, τους βάζει στην άκρη για να τους καταστρέψει. Καμιά οικονομική ανάπτυξη δε θα μπορούσε να απορροφήσει σήμερα μια τεράστια προλεταροποίηση της αγροτικής μάζας. Είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε στη βάση αυτής της μεγάλης συμμαχίας.

Σούζαν Τζορτζ

Ο πόλεμος προέρχεται από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Το νεοφιλελεύθερο κλίμα ιδεών δεν είναι ατύχημα. Αυτές οι ιδέες έχουν επιπτώσεις για τις ζωές τις δικές μας και των άλλων ανθρώπων.
Η δεξιά των ΗΠΑ ξεκινώντας με μια πανίσχυρη χρηματοδότηση έχει ξοδέψει τα τελευταία τριάντα χρόνια επενδύοντας στο να αλλάξει το ιδεολογικό τοπίο στον κόσμο. Αυτά τα χρόνια οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει 1 δις δολάρια για ινστιτούτα, έρευνες, καθηγητές, βιβλία, ΜΜΕ, δημοσιογράφους και ραδιοφωνικά προγράμματα. Στο τέλος των τριάντα χρόνων για την πλειοψηφία του κόσμου αυτές οι ιδέες φαίνονται φυσιολογικές και απαραίτητες. Η πλειοψηφία δεν ξέρει καν ότι είναι σαν το ψάρι μέσα σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη θάλασσα.
Αυτός είναι ο πλανήτης στον οποίο ζούμε αλλά αυτό δεν είναι ούτε φυσιολογικό ούτε απαραίτητο. Η μεγάλη πλειοψηφία των κυβερνήσεων στο κόσμο σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως του Τσάβες, του Μοράλες και του Κάστρο στη Λατινική Αμερική, πιστεύουν ότι η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, η συναίνεση που επιβάλει η Ουάσιγκτον, είναι ο μόνος δρόμος για να προχωρήσουμε. Εχουμε την πιο νεοφιλελεύθερη Ευρωπαική Επιτροπή που είχαμε ποτέ και που εκπροσωπείται από τον Βερχόιγκεν που ζήτησε το δημοψήφισμα στη Γαλλία και την Ολλανδία και είπε μετά ότι δεν πρέπει να υποκύψουμε στον εκβιασμό. Αυτό πιστεύει για την ψήφο του κόσμου.
Πρέπει να παλέψουμε ενάντια σε αυτές τις ιδέες, ενάντια στα ΜΜΕ και σε αυτούς που συνεργάζονται μαζί τους. Πρέπει να πάρουμε σοβαρά τον Γκράμσι που διατύπωσε την έννοια της πολιτιστικής ηγεμονίας γιατί αν είσαι στα μυαλά των ανθρώπων δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τα χέρια και την καρδιά τους, γιατί τα χέρια και η καρδιά ακολουθούν το μυαλό. Χαίρομαι που αυτό το ΕΚΦ επικεντρώνεται στην Ευρώπη γιατί όσα κάνουμε στην Ευρώπη θα έχουν τρομακτική επιρροή στον υπόλοιπο κόσμο.
Πώς μπορούμε να φέρουμε τα στρατεύματα πίσω από το Ιράκ αν δεν αλλάξουμε τη συνείδηση της Ευρώπης; Πώς μπορούμε να εμποδίσουμε τις συμφωνίες του ΠΟΕ αν δεν κάνουμε τους Ευρωπαίους να καταλάβουν τι κάνουν αυτές οι συμφωνίες στον υπόλοιπο κόσμο;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι το πιο επιθετικό μέλος του ΠΟΕ, περισσότερο και από τις ΗΠΑ. Ο Πήτερ Μάντελσον που μιλά εκ μέρους μας αυτή τη στιγμή, δεν μιλά μόνο για την πλήρη απελευθέρωση των υπηρεσιών αλλά και για την πλήρη απελευθέρωση των επενδύσεων ώστε οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές να πάνε όπου και όποτε θέλουν, να παράγουν ότι θέλουν με τις συνθήκες που θέλουν. Η ΕΕ είναι επίσης η πιο επιθετική στον ΠΟΕ σε αυτό που αποκαλείται Πρόσβαση στη Μη Αγροτική Αγορά (ΝΑΜΑ) που θα καταστρέψει ένα τεράστιο αριθμό βιομηχανικών κλάδων στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Για να πάμε σε ένα πιο ευχάριστο θέμα, πρέπει να δούμε τι γίνεται στη Γαλλία. Εχουμε κάνει μια αρχή για να αλλάξουμε το νεοφιλελεύθερο πλανήτη. Ο Τύπος μεταφράζει την αντίσταση στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό σαν άρνηση της αλλαγής, ότι δεν έχουμε καταλάβει τι είναι η παγκοσμιοποίηση, ότι αρνούμαστε να πάμε μπροστά. Υπάρχει μία άλλη ερμηνεία που είναι η σωστή. Οτι ο γαλλικός λαός έχει καταλάβει πολύ καλά την απάτη που διαπράττεται από τον νεοφιλελευθερισμό.
Είχαμε δύο μεγάλες μάχες, η πρώτη ήταν το ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα, ίσως το πιο νεοφιλελεύθερο κείμενο που γράφτηκε ποτέ. Η φράση "ελεύθερος και χωρίς παρεμβάσεις ανταγωνισμός" επαναλαμβανόταν 27 φορές στο κείμενο, η λέξη "αγορά" 78 φορές, ενώ οι λαοί ήταν απόντες. Τουλάχιστον το αμερικανικό Σύνταγμα ξεκινά με τη φράση "Εμείς ο λαός". Ξέρετε πως ξεκινούσε το Ευρωσύνταγμα; "Η Αυτού Μεγαλειότης βασιλιάς του Βελγίου". Και ακολουθούσε μια μακρά λίστα από βασιλιάδες ενώ οι λαοί αναφέρονταν πολύ αργότερα.
Αυτό το Σύνταγμα επέβαλε τον έλεγχο των εταιριών όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά συνολικά στο κόσμο. Μας έβαζε κάτω από έλεγχο του ΝΑΤΟ, του Μπους και των στρατηγών του. Κατέστρεφε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις και εξασφάλιζε ότι δε θα συνεχίζαμε να διεκδικούμε. Η γαλλική νίκη ήταν η μεγαλύτερη νίκη στις αρχές του 21ου αιώνα. Το καταφέραμε μέσω της εκπαίδευσης του κόσμου. Με οργανώσεις εκπαίδευσης που μεταρτεπόταν σε δράση. Οταν έχεις να αντιμετωπίσεις την περιπλοκότητα του Ευρωσυντάγματος ή των κειμένων του ΠΟΕ, πρέπει να βοηθήσεις τους ανθρώπους να καταλάβουν. Σε όλη την χώρα δημιουργήθηκαν 1000 συλλογικότητες από συνδικαλιστές, από μέλη κομμάτων, εργάτες και αγρότες που αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί γιατί ήταν πολύ σημαντικό για να ανησυχούμε για αυτά που μας χωρίζουν, ήταν η ώρα να καταλάβουμε τι μας ενώνει. Αυτή η συμμαχία των διαφορετικών δυνάμεων κατάφερε να κάνει τον κόσμο να καταλάβει τι ήταν αυτό το κείμενο και τι σήμαινε.
Η πιο πρόσφατη μάχη ήταν ο νόμος CPE και οι νέοι κατάφεραν και πάλι να καταλάβουν ότι δεν ήταν απλά για την πρώτη απασχόληση αλλά από τη στιγμή που ο νεοφιλελευθερισμός θα χτυπούσε τους νέους θα προχωρούσε στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ο στόχος των νεοφιλελεύθερων είναι να καταστρέψουν τις κοινωνικές κατακτήσεις του τελευταίου αιώνα.
Θέλουν δύο πράγματα και το πρώτο φυσικά είναι ο πλούτος. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Το 1974 το 74% πήγε στους εργαζόμενους και το υπόλοιπο στο κεφάλαιο. Τριάντα χρόνια μετά οι εργαζόμενοι πήραν το 60% και το κεφάλαιο έφτασε στο 40%. Αλλά αυτό δεν τους φτάνει, θέλουν κι άλλο. Ας θυμηθούμε μια φράση από κάποιον που ήξερε κάτι για αυτή την τάξη: Ολα για τον εαυτό μας και τίποτα για τους άλλους ανθρώπους. Ποιος το είπε αυτό; Οχι ο Καρλ Μαρξ ή ο Τσε Γκεβάρα, αλλά ο Ανταμ Σμιθ στη Κοινωνία των Εθνών το 1776, γιατί ήξερε για το τι ήταν ικανοί οι καπιταλιστές.
Το δεύτερο που θέλουν είναι η εξουσία και οι άνθρωποι να σκύβουν. Ο πόλεμος είναι πράξη βίας που αυτό έχει σα σκοπό να επιβάλει στην εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο. Αλλά δεν το έχουν καταφέρει στη Γαλλία. Εχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε αλλά έχουμε δυο σημαντικές νίκες. Πρέπει να είμαστε όλοι μαζί. Η σημασία των ΕΚΦ είναι ότι μας βοηθούν να αναπτύξουμε τις δικές μας δυνάμεις αντίστασης και άρνησης. Αρνηση να υποκύψουμε στη θέληση του νεοφιλελευθερισμού, άρνηση να τους επιτρέψουμε να έχουν την εξουσία.
Είναι ένας πόλεμος που μπορούμε να κερδίσουμε αν είμαστε ενωμένοι. Η λέξη συμμαχία είναι πολύ σημαντική, χρειάζεται να τη θυμόμαστε. Χρειάζεται να είμαστε αποφασισμένοι για αυτό τον πόλεμο, αλλά και χαρούμενοι. Είμαστε οι άνθρωποι που παλεύουμε για δημοκρατία και επίσης διασκεδάζουμε πολύ περισσότερο από τους νεοφιλελεύθερους, έχουμε πολύ μεγαλύτερη δημιουργικότητα. Η ιστορία της ανθρώπινης χειραφέτησης δεν έχει τελειώσει και είμαστε όλοι κομμάτι αυτή της ιστορίας.


Πάνος Γκαργκάνας

O νεοφιλελευθερισμός έχει αρχίσει πλέον να γίνεται βρόμικη λέξη. Η πλειοψηφία του κόσμου έχει αρχίσει να τη μισεί και να την απεχθάνεται. Παλιότερα λέγαμε ότι στο θέμα του πολέμου κερδίζουμε την πλειοψηφία. Σιγά σιγά φτάνουμε στο σημείο που όλοι σιχαίνονται το νεοφιλελευθερισμό. Το είδαμε χειροπιαστά με τις νίκες στη Γαλλία. Τη νίκη του ΟΧΙ πριν ένα χρόνο που έδειξε σε μια κρίσιμη μάχη ότι είμαστε πλειοψηφία και πιο πρόσφατα με τη νίκη της γαλλικής νεολαίας ενάντια στο νόμο Βιλπέν, όπου οι φοιτητές κατάφεραν να ενεργοποιήσουν την πλειοψηφία.
Μπορούμε όμως να πούμε για μας το ίδιο εδώ στην Ελλάδα; Ας κοιτάξουμε τι έγινε τις μέρες της Γαλλίας, πώς μιλούσε η κυβέρνηση. Κατηγορούσε την αντιπολίτευση ότι είναι πιο κοντά στο νόμο Βιπλέν. Οταν φτάνουμε στο σημείο κυβερνήσεις, που προσπαθούν μανιωδώς να περάσουν νεοφιλελεύθερα μέτρα να αισθάνονται την υποχρέωση να πουν ότι δεν είναι νεοφιλελεύθερες, είναι γιατί έχουν έχουν καταλάβει ότι έτσι χάνουν ψήφους αντί να κερδίζουν.
Τρία πράγματα έχουν παίξει ρόλο για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Το πρώτο είναι ότι εδώ και καιρό και με πολλή επιμονή έχει γίνει ιδεολογική καταδέφιση του νεοφιλελευθερισμού από ανθρώπους που αφιέρωσαν τον εαυτό τους σε αυτή την προσπάθεια και φιλοξενούμε σήμερα εδώ. Το δεύτερο είναι το κίνημα του Σιάτλ και της Γένοβα. Το χρωστάμε στους ακτιβιστές αυτού του κινήματος που πήραν αυτές τις ιδέες και τις έβγαλαν στους δρομους, τις έκαναν κίνημα και δράση.
Ο τρίτος παράγοντας όμως είναι ο πιο σημαντικός. Είναι η δράση των εργατών που τις ιδέες του κινήματος τις κάνουν πράξη μέσα από τους αγώνες τους. Στην Ελλάδα δεν θα είχαμε το φαινόμενο νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων να απαρνούνται το νεοφιλελευθερισμό, αν δεν ήταν οι εργάτες των Λιπασμάτων με 100 μέρες κατάληψη στο εργοστάσιο. Που λένε ότι δίνουμε τη μάχη να σώσουμε τις δουλειές μας χωρίς να στραφούμε ενάντια σε άλλους, ότι είναι δυνατόν να χτίσουμε τη συμμαχία με τους αγρότες γιατί το εργοστάσιο βγάζει χρησιμα πράγματα για τους αγρότες και θα το κρατήσουμε. Και αν προσπαθήσουν να το κλείσουν, δε θα γίνει της Γαλλίας αλλά του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη. Και βέβαια δε ξεχνάμε τα άλλα κομμάτια της εργατικής τάξης, όπως οι ιπτάμενοι συνοδοί και φροντιστές της Ολυμπιακής, όπως οι σιδηροδρομικοί, όπως οι τραπεζοϋπάλληλοι.
Εχουμε να κάνουμε τρία πράγματα για τη συνέχεια. Δε πρέπει να σταματήσουμε τη κριτική σε αυτούς που τολμάνε να φέρνουν τις νεοφιλελεύθερες ιδέες, όπως έκανε πρόσφατα ο Αλέκος Παπαδόπουλος από την αντιπολίτευση που μίλησε για κατάργηση των πρόωρων συντάξεων. Είναι επίσης η ώρα να διεκδικήσουμε ότι ο πήχυς θα ανέβει για την Αριστερά. Οταν έχουμε Τσάβες και Μοράλες στην Λατινική Αμερική, όταν έχουμε εθνικοποίηση των πετρέλαιων και του φυσικού αερίου στη Βολιβία, μία Αριστερά που υπόσχεται λιγότερα έχει τον πήχυ χαμηλά. Αν κινηθούμε έτσι, θα ανοίξουμε την τρίτη προοπτική που είπε ο Βιτόριο Ανιολέτο. Δε θέλουμε απλά να αλλάξουμε τον οδηγό του οχήματος, θέλουμε να αλλάξουμε ολόκληρο το μηχάνημα. Αξίζει να κερδίσουμε αυτή την προοπτική.

Όλοι μαζί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας


Μία από τις πιο ζωντανές συζητήσεις του 4ου Ευρωπαικού Κοινωνικού Φόρουμ ήταν το σεμινάριο που οργάνωσαν οι φοιτητές της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ την Παρασκευή 5 Μάη με θέμα "Από την Γαλλία στην Ελλάδα, η πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στην Εκπαίδευση".

Η συμμετοχή των Γάλλων φοιτητών από τις πρόσφατες καταλήψεις που έστειλαν το νόμο του Βιλπέν στα σκουπίδια, τα νέα από το φοιτητικό κίνημα στην Ιταλία αλλά και η παρουσία των εκπροσώπων των πανεπιστημιακών και πολλών φοιτητικών παρατάξεων στο ίδιο πάνελ που μίλησαν για ενωτική απάντηση στις επιθέσεις της Γιαννάκου, ενθουσίασαν το ακροατήριο.

Την συζήτηση άνοιξε ο Μπενζαμέν Λορμέ, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Τολμπιάκ του Παρισιού που βρισκόταν σε κατάληψη σε όλη τη διάρκεια της εξέγερσης της νεολαίας. Λίγες μέρες πριν από την απόσυρση του νόμου CPE, ο Μπεν είχε έρθει στη χώρα μας προσκεκλημένος και πάλι από την Πρωτοβουλία Γένοβα για να μιλήσει για την πορεία του κινήματος.
Τώρα, μαζί με πολλούς ακόμα γάλλους φοιτητές ήρθαν στο 4ο ΕΚΦ ως νικητές και αυτή την έμπνευση μετέφερε στην ομιλία του. Αμέσως μετά ο Φρατζέσκο Κιοντέλι, φοιτητής από την Ιταλία, μίλησε για τις επιθέσεις της δεξιάς κυβέρνησης Μπερλουσκόνι στην παιδεία "που ευτυχώς δεν είναι πια κυβέρνηση".

Στη συζήτηση συμμετείχε και ο Λάζαρος Απέκης, πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ, συμβάλοντας με την ομιλία του στον κοινό αγώνα που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν καθηγητές και φοιτητές ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων και την αλλαγή του Νόμου Πλαίσιου που θα διευρύνει τους ταξικούς φραγμούς στην Εκπαίδευση. "Το κεντρικό αίτημά μας είναι να σώσουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο", είπε, "Η επίθεση που δέχεται η Ανώτατη Εκπαίδευση αλλά και ο πανεπιστημιακός θεσμός επιβάλει την κινητοποίησή μας.
Οι νίκες της Γαλλίας μας δείχνουν το δρόμο. Η κοινή στάση των Ομοσπονδιών της Εκπαίδευσης έβαλε τις βάσεις για ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο όπως είναι και το συλλαλητήριο και η κοινή απεργία στις 10 Μάη. Είμαστε αποφασισμένοι πανεπιστημιακοί και φοιτητές σε συντονισμό με την υπόλοιπη Ευρώπη να υπερασπιστούμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο".

Ο Παντελής Παναγιωτακόπουλος, φοιτητής από την Πρωτοβουλία Γένοβα στο Ρέθυμνο, είπε "Το υπουργείο Παιδείας θέλει να κόψει τα δικαιώματα των φοιτητών, να διαλύσει το δημόσιο Πανεπιστήμιο και να το μετατρέψει σε επιχείρηση. Χρειαζόμαστε ενότητα των φοιτητών μέσα στις σχολές, ενότητα όλων των παρατάξεων που παλεύουν τις επιθέσεις. Χρειαζόμαστε συντονισμό με την ΠΟΣΔΕΠ και καταλήψεις μαζί με τις απεργίες των καθηγητών. Χρειαζόμαστε τέλος ενότητα με όλη την εργατική τάξη γιατί οι επιθέσεις στην παιδεία πάνε χέρι χέρι με τις επιθέσεις στους εργαζόμενους. Για να μην μείνει το "εδώ θα γίνει της Γαλλίας' ένα σύνθημα αλλά μια εφιαλτική πραγματικότητα για την κυβέρνηση Καραμανλή και τα αφεντικά".

Ο Αλέξανδρος Θεοδωράκος, γραμματέας της ΠΑΣΠ ΣΕΛΕΤΕ, είπε "Πιστεύουμε ότι η δράση των παρατάξεων μέσα στις σχολές οφείλει να είναι πρωτίστως κινηματική. Στο παρελθόν κι εμείς βάζαμε τους θεσμούς πάνω από το κίνημα, ενώ το κίνημα πρέπει να μπαίνει πάνω από τους θεσμούς. Η κυβέρνηση της ΝΔ και να προσθέσω με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ έχει περάσει μια σειρά από αντιδραστικά μέτρα που θίγουν το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία.
Προσωπικά λυπάμαι πάρα πολύ που βλέπω τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, να βγαίνει και να επικροτεί. Θα του συνιστούσα να κοιτάξει την ιδρυτική διακήρυξη της ΠΑΣΠ το 1975 που μιλά για δημόσια και δωρεάν Παιδεία για όλο τον ελληνικό λαό. Εχουμε προχωρήσει σε όσες σχολές μπορούμε σε σύναψη συμμαχιών, κάλεσμα ενότητας το αποκαλούμε. Με λυπεί η απουσία της ΠΚΣ από αυτό το χώρο. Η ενότητα είναι η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε στους κρατούντες".

Αμέσως μετά ο Βαγγέλης Γέτος, από το ΔΙΚΤΥΟ Νομικής είπε "Μπορούμε να πούμε όχι σε αυτά που ετοιμάζουν και αυτό μπορεί να γίνει με τη συσπείρωση όλων όσων διαφωνούν με τις πολιτικές αυτές. Το αίτημά μας είναι η απόσυρση όλων των νόμων. Θεωρούμε ότι δε μπορούμε να κάνουμε συνεργασίες με σοσιαλδημοκρατικές τοποθετήσεις, θεωρούμε ότι πρέπει να δούμε από που και πότε ξεκινούν οι επιθέσεις, θεωρούμε ότι η ενότητα περνάει μέσα από την πραγματική πολιτική βούληση και όχι μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες. Οποιος λέει ότι θέλει την ενότητα και ότι ανησυχεί για το μέλλον της παιδείας, φαίνεται στην πράξη είτε είναι εκ των έσω είτε εκ των έξω".

Από τις αρχές Γενάρη, οι φοιτητές της Πρωτοβουλίας Γένοβα στη Θεσσαλονίκη έχουν συμπαρασταθεί με κάθε δυνατό τρόπο στην κατάληψη των εργαζόμενων στα Λιπάσματα. Μετά από πρόσκλησή τους, αντιπροσωπεία των εργαζόμενων συμμετείχε στο ΕΚΦ. Ο Γιώργος Μιχαηλίδης, πρόεδρος των Σωματείου, χαιρέτισε τη συζήτηση των φοιτητών και μίλησε για τη σημασία της ενότητας φοιτητών εργατών.
"Οι εργαζόμενοι στα Λιπάσματα είναι σήμερα μαζί σας και συμμετέχουν στο 4ο ΕΚΦ με αντιπροσωπεία που μεταφέρει τους χαιρετισμούς των συναδέλφων που βρίσκονται πίσω στο εργοστάσιο", είπε. "Ο αγώνας μας έχει δικαιωθεί και αυτό έγινε γιατί κατορθώσαμε όλοι οι συνάδελφοι να είμαστε μία γροθιά. Αυτό πρέπει να κάνει και το φοιτητικό κίνημα για να νικήσει. Σε αυτό τον αγώνα είχαμε μαζί μας όλους τους φοιτητές και όλη την κοινωνία της χώρας. Η ενότητα των εργαζομένων, ο κοινός αγώνας θα δώσει τη νίκη. Το αποτέλεσμα της Γαλλίας είναι για μας φωτεινό παράδειγμα και αυτό σας καλώ να το ακολουθήσετε κι εσείς".

Στο τέλος κάθε ομιλίας αλλά και ανάμεσα στις πολλές παρεμβάσεις που έγιναν, οι εκατοντάδες φοιτητές που παρακολούθησαν, φώναζαν σε πολλές γλώσσες αντικαπιταλιστικά συνθήματα, εκφράζοντας έτσι την αποφασιστικότητά τους για νέες νίκες στις σχολές.

Μια νέα Αριστερά είναι εφικτή


Μετά τη μεγαλειώδη αντιπολεμική διαδήλωση του Σαββάτου 6 Μάη, εκατοντάδες ακτιβιστές και ακτιβίστριες που συμμετείχαν στο 4ο ΕΚΦ πήραν μέρος στην εκδήλωση που οργάνωσε το ΣΕΚ στο θέατρο Γκλόρια με θέμα «Μια νέα Αριστερά είναι εφικτή». Στην συγκέντρωση μίλησαν ο Αλεξ Καλίνικος από το SWP της Βρετανίας, η Κριστίν Μπούχολτς από το Linksruck της Γερμανίας, ο Ερκίν Ερντογάν από το DSiP (Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) στην Τουρκία και η Μαρία Στύλλου από το ΣΕΚ.

Alex Callinicos SWP - Βρετανία

Η σημερινή διαδήλωση ήταν φανταστική και μια λαμπρή κατάληξη για το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Η επιτυχία του Φόρουμ οφείλεται στη δύναμη του κινήματός μας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην πραγματικότητα, σε όλο τον κόσμο. Και θα ήθελα να δώσω ιδιαίτερα συγχαρητήρια στους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΣΕΚ, που έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε όλα τα ενιαία μέτωπα που ήταν απαραίτητα για να χτίσουμε το 4ο ΕΚΦ ώστε να έχει μεγάλη επιτυχία. Και οι σύντροφοι από άλλα μέρη του κόσμου θα διαπίστωσαν σήμερα τις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι σύντροφοι του ΣΕΚ και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που αξίζουν την υποστήριξη και τα συγχαρητήριά μας.
Θα ήθελα να μιλήσω για τη φάση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή το κίνημά μας. Γιατί συμμετέχουμε σε ένα κίνημα που συνεχίζει να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και πιο ριζοσπαστικό. Το πιο σημαντικό παράδειγμα γι' αυτό, που έχει ακουστεί πολλές φορές στο ΕΚΦ, είναι το τί συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Βολιβία. Πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος της Βολιβίας Εβο Μοράλες ανακοίνωσε την εθνικοποίηση του φυσικού αερίου και των πετρελαίων. Αυτό είναι ένα γεγονός μεγάλης σημασίας. Γιατί σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, αυτή η ενέργεια πάει κόντρα με τους «νόμους της φύσης». Εθνικοποιήσεις; Και μάλιστα των πηγών υδρογονανθράκων μιας χώρας; Δε γίνονται τέτοια πράγματα σήμερα, αυτό το οποίο πρέπει να κάνει κανένας σήμερα είναι να ιδιωτικοποιεί τα πάντα, λέει ο νεοφιλελευθερισμός. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές πρέπει να παραδίδονται στα αφεντικά ώστε να κερδίζουν απ' αυτές. Αλλά στη Βολιβία αψήφησαν τους «νόμους της φύσης» και πήρανε τις πιο βασικές πλουτοπαραγωγικές πηγές από τα χέρια των πολυεθνικών.
Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι ο Εβο Μοράλες είναι ο «Λένιν της Βολιβίας»; Οχι. Ο Εβο Μοράλες μέχρι πρόσφατα ήταν εναντίον της εθνικοποίησης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Ο Μοράλες πιέζεται από τρεις αντίρροπες δυνάμεις: τον Λούλα, τον Τσάβες και το Ελ Αλτο. Ο Λούλα, ο πρόεδρος της Βραζιλίας, εκπροσωπεί στη Λατινική Αμερική τη πολιτική του «τρίτου δρόμου». Προέρχεται από το εργατικό κίνημα, αλλά εφαρμόζει μια πολιτική που την υπαγορεύει το διεθνές κεφάλαιο. Ο Τσάβες, ο ριζοσπάστης εθνικιστής πρόεδρος της Βενεζουέλα, χρησιμοποιεί τον πετραλαϊκό πλούτο της χώρας του για να προωθήσει μεταρρυθμίσεις και να αμφισβητήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. Το Ελ Αλτο είναι η πόλη των φτωχών, μια πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων πάνω από τη πρωτεύουσα Λαπάζ. Εκεί τον Οκτώβρη του 2003 και τον Ιούνη του 2005, ξεκίνησε ένα μαζικό κίνημα με απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις που έριξε δυο προέδρους. Ο Μοράλες δεν ακούει τον Λούλα, ακούει τον Τσάβες και το κάνει αυτό γιατί πιέζεται από το κίνημα του Ελ Αλτο.
Οταν είπα ότι ο Μοράλες πιέζεται από τρεις δυνάμεις έκανα λάθος, υπάρχει και μια τέταρτη δύναμη: η άρχουσα τάξη, η ολιγαρχία της Βολιβίας, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και το κράτος της Βολιβίας. Αυτή η δύναμη δε πρόκειται να μείνει σιωπηλή, θα προσπαθήσει να τσακίσει το μαζικό κίνημα. Και γι' αυτό έχει σημασία για το κίνημα στη Βολιβία -και ελπίζουμε παρόμοια κινήματα να αναπτυχθούν στην Ελλάδα, στη Βρετανία και αλλού- να μπορέσει να αντιμετωπίσει την απειλή της εξουσίας της άρχουσας τάξης και πάνω απ' όλα τη δύναμη του κράτους της.
Σήμερα εισπνεύσαμε λίγα δακρυγόνα, αλλά αν πραγματικά τους απειλήσουμε, διαθέτουν τανκς, ελικόπτερα, στρατό και θα τα χρησιμοποιήσουν αν δουν ότι έχουν την ευκαιρία να τσακίσουν το κίνημα στη Βολιβία και άλλα αντίστοιχα κινήματα σε άλλα σημεία του κόσμου. Γι' αυτό το λόγο δε μπορούμε να υπεκφεύγουμε το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας. Γιατί δε μας αρκεί να αποφύγουμε το δρόμο του Λούλα, της ενσωμάτωσης στο υπάρχον σύστημα, αλλά και γιατί θέλουμε να χτίσουμε και ένα διαφορετικό είδος εξουσίας. Θέλουμε την αυτο-οργάνωση των εργατών και των φτωχών, με σκοπό όχι μόνο την αντίσταση στ' αφεντικά και στο κράτος τους, αλλά και για να τσακιστούν ολοκληρωτικά η δύναμη των αφεντικών και του κράτους τους, ώστε να χτιστεί μια διαφορετική κοινωνία.
Κίνημα
Γι' αυτό είμαστε επαναστάτες σοσιαλιστές, ανήκουμε στο ΣΕΚ και στις αδελφές του οργανώσεις στ' άλλα μέρη του κόσμου. Γιατί θέλουμε να χτίσουμε ένα επαναστατικό κίνημα με τη δύναμη να τσακίσει τη κυριαρχία του καπιταλισμού σε όλο το κόσμο. Χτίζουμε τα κινήματα αντίστασης στο πόλεμο, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αλλά πάνω απ' όλα θέλουμε να χτίσουμε επαναστατικές σοσιαλιστικές οργανώσεις σε όλο το κόσμο. Αν υπάρχουν εδώ άνθρωποι που δεν ανήκουν στο ΣΕΚ ή στις αδελφές του οργανώσεις, ενωθείτε μαζί μας για ν' αλλάξουμε το κόσμο.
Αλλά εμείς δεν αρκούμαστε μόνο στις εκκλήσεις να αλλάξουμε τον κόσμο, οργανώνουμε για να απαντήσουμε στα ζητήματα που προκύπτουν εδώ και τώρα. Το πιο άμεσο καθήκον που έχουμε μπροστά μας, είναι ότι οι πολεμοκάπηλοι κι οι χασάπηδες που εισέβαλαν στο Ιράκ και συνεχίζουν να καταστρέφουν αυτή τη χώρα, θέλουν να κάνουν τα ίδια και με το Ιράν. Βγαίνοντας από αυτό το θέατρο, πρέπει να συνεχίσουμε, χτίζοντας το κίνημα που θα βάλει τέλος στην κατοχή του Ιράκ, του Αφγανιστάν και θα εμποδίσει την επίθεση στο Ιράν.
Ευχαριστώ σύντροφοι, ζήσαμε τρεις καταπληκτικές μέρες, ας συνεχίσουμε τον αγώνα για έναν άλλο κόσμο, του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.


Erkin Erdogan DSIP - Τουρκία

Θέλω να ευχαριστήσω όσους είναι εδώ σήμερα και όλους όσους οργάνωσαν αυτό το ΕΚΦ. Πάνω από 1.000 άτομα ήρθαν από την Τουρκία. Αντιπροσωπεύουν πολύ κόσμο, τα συνδικάτα και τα αριστερά κόμματα. Χτίζουμε ένα νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα στη Τουρκία.
Μόνο έξι χρόνια έχουν περάσει από τις διαδηλώσεις του Σιάτλ. Από τότε έχουμε μάθει να παλεύουμε μαζί. Και μετά, στις παραμονές του πολέμου στο Ιράκ εκατομμύρια άνθρωποι διαδηλώσαμε σε όλο το κόσμο. Ιδιαίτερα στην Τουρκία, στη 1η Μάρτη του 2003, επιβάλαμε στο κοινοβούλιο να μην επιτρέψει στους Αμερικάνους να περάσουν από την Τουρκία για να επιτεθούν στο Ιράκ. Και τώρα ανοίγουμε μια νέα σελίδα. Εχουμε το Respect στη Βρετανία και το νέο Αριστερό κόμμα στη Γερμανία και αυτές είναι νέες ευκαιρίες για μας.
Αν θα χρειαζόταν να μιλήσω για τη Τουρκία, έχουμε αναπτύξει ένα πολύ ισχυρό κίνημα ενάντια στο πόλεμο στο Ιράκ και γενικότερα ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του στη Μέση Ανατολή. Και έχουμε αρχίσει να χτίζουμε ένα μεγάλο κίνημα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, που απειλεί αυτή τη στιγμή να ιδιωτικοποιήσει ολοκληρωτικά το σύστημα υγείας στην Τουρκία.
Εχουμε ανεβάσει σε νέα επίπεδα το κίνημά μας γιατί ο καπιταλισμός κάνει τρομερά πράγματα σε όλο το κόσμο. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι βρετανοί σύμμαχοί του έχουν σκοτώσει περισσότερους από 100.000 ανθρώπους στο Ιράκ. Αυτό το φοβερό έγκλημα το έχουμε να γίνεται μπροστά στα μάτια μας, από τις τηλεοράσεις. Και τώρα θέλουν να επιτεθούν στο Ιράν. Εχει τεράστια σημασία για μας να αντισταθούμε σθεναρά στην απειλή ενός νέου πολέμου στο Ιράν.
Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο γι' αυτούς να επιτεθούν στο Ιράν. Ο λόγος γι' αυτή τους την δυσκολία είναι το κίνημά μας που έχει τεράστια επιρροή σε όλο το κόσμο. Και επίσης γιατί αντιμετωπίζουν μια τεράστια κρίση στο Ιράκ. Υπάρχει ένα παράδειγμα γι' αυτές τις δυσκολίες, χτες ο πρόεδρος της Τουρκίας συναντήθηκε με τον ιρανό πρωθυπουργό, τον Αχμεντινετζάντ. Η τουρκική κυβέρνηση λέει ότι δε πρόκειται να συμμετέχει σε μια επίθεση στο Ιράν, δε θέλει να ασχοληθεί μ' αυτό το θέμα.
Φυσικά δεν τους πιστεύουμε. Αλλά λένε αυτά τα πράγματα εξαιτίας του κινήματός μας, πρέπει να είμαστε σίγουροι γι' αυτό. Στη Τουρκία έχουμε ήδη αρχίσει να οργανώνουμε μια καμπάνια ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν και ήρθαμε εδώ με μια μεγάλη αντιπροσωπεία της «Συμμαχίας για τη Παγκόσμια Δικαιοσύνη και Ειρήνη».
Αυτό είναι το πιο κρίσιμο πράγμα που πρέπει να κάνουμε όταν επιστρέψουμε στις χώρες μας. Μπορούμε να νικήσουμε τον ιμπεριαλισμό, έχουμε ένα ολόκληρο κόσμο να κερδίσουμε.

Christine Buchholz Linksruck- Γερμανία

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες των τελευταίων χρόνων στη Γερμανία, της ανάδυσης μιας νέας αριστεράς που μας δίνει τη δύναμη να παλέψουμε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο. Το φθινόπωρο το κατεστημένο στη Γερμανία υπέστη σοκ από το 8% που πήρε η ενωμένη αριστερά στις εκλογές.
Η Γερμανία είναι η ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη και προσπαθεί να αντιγράψει τις ΗΠΑ στη προώθηση των νεοφιλελεύθερων επιθέσεων. Για να φέρω ένα παράδειγμα: είδαμε τους προηγούμενους μήνες το φανταστικό κίνημα της νεολαίας και των εργαζόμενων στη Γαλλία ενάντια στο νόμο για τη “σύμβαση πρώτης απασχόλησης”. Η Γερμανική κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει ένα νόμο που είναι δυο φορές χειρότερος από τον γαλλικό. Η Γερμανική άρχουσα τάξη ήταν η βασική δύναμη που προωθούσε την Οδηγία Μπολκενστάιν, και πιέζει για περικοπή των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Την ίδια στιγμή, η άρχουσα τάξη της Γερμανίας προσπαθεί να συσφίξει ξανά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε τις προηγούμενες μέρες τις ΗΠΑ και προσκάλεσε τον Τζορτζ Μπους στη Γερμανία τον Ιούλη, μια μέρα πριν την σύνοδο των G8 στην Αγ. Πετρούπολη στη Ρωσία. Και πάω στοίχημα ότι ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν θα υποστηριχθεί πολύ πιο ενεργά από τη Γερμανική κυβέρνηση απ' ότι ο πόλεμος στο Ιράκ.
Έμπνευση
Ομως, ο κόσμος στη Γερμανία είναι ενάντια στις περικοπές και στον πόλεμο και γι' αυτό έχουμε αναπτύξει ισχυρά κινήματα που παίρνουν έμπνευση από το διεθνές κίνημα και τα κοινωνικά φόρουμ.
Πριν από δυο χρόνια αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα νέο αριστερό κόμμα, που θα στηριζόταν από κόσμο των συνδικάτων και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, το οποίο θα μπορούσε να εναντιωθεί στη πολιτική των περικοπών της κυβέρνησης του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Αυτό το κόμμα έχει ένα παράξενο όνομα «Εκλογική Εναλλακτική Λύση». Αντιμετώπισε το πρώτο του τεστ το περασμένο Μάη, όταν ο προηγούμενος καγκελάριος, ο Σρέντερ, ανακοίνωσε πρόωρες εκλογές. Αποφασίσαμε να κατεβούμε στις εκλογές σε συνεργασία με το Αριστερό Κόμμα-PDS που έχει τη βάση του κυρίως στην ανατολική Γερμανία. Τότε αποφάσισε και ο Οσκαρ Λαφοντέν -πρώην πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος- να μπει σ' αυτό το νέο κόμμα.
Πάνω από 4.000.000 άνθρωποι ψήφισαν αυτό το νέο αριστερό κόμμα και αυτό σήμαινε για αυτό το κόσμο ιδιαίτερα μέσα από τα συνδικάτα, ότι υπήρχε ένα καινούργιο κόμμα με 45 βουλευτές που υπερασπίζεται τους εργαζόμενους και τους φτωχούς. Αυτή τη στιγμή στη Γερμανία έχουμε δυο αριστερά κόμματα και εμείς πιστεύουμε ότι το καλύτερο θα ήταν να υπάρξει ένα δυνατό ενωμένο κόμμα ικανό να ανταποκριθεί στα καθήκοντα και στις προκλήσεις. Χρειάζεται να σπάσουν τα δεσμά που δένουν τα συνδικάτα με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και ήδη έχουμε αρχίσει να το κάνουμε. Συνεργαστήκαμε και συνεργαζόμαστε με τα συνδικάτα ενάντια στην Οδηγία Μπόλκενστάιν, ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ και τις απειλές ενάντια στο Ιράν και ετοιμάζουμε μια μεγάλη κινητοποίηση για τη σύνοδο των G8 που θα γίνει του χρόνου στη Γερμανία.
Ομως, υπάρχουν δυο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι το PDS, το κόμμα με το οποίο συνεργαζόμαστε, συμμετέχει σε κυβερνήσεις κρατιδίων μαζί με το SPD όπως στο Βερολίνο, μια τοπική κυβέρνηση που εφαρμόζει περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις. Και αυτό είναι πρόβλημα γιατί θέλουμε να χτίσουμε ένα κόμμα που θα είναι ξεκάθαρα, στη πράξη, στο πλευρό των εργατών.
Ταυτόχρονα υπάρχει και ένα δεύτερο πρόβλημα, ο σεχταρισμός της αριστεράς. Υπάρχουν άνθρωποι στην αριστερά που δίνουν όλη την έμφαση σε ότι μας χωρίζει από το Αριστερό Κόμμα-PDS και όχι σε όσα μας ενώνουν. Νομίζω ότι το καθήκον της αριστεράς είναι να ενώνει και ταυτόχρονα να μάχεται ώστε πολιτικά να βρίσκεται στη σωστή πλευρά, ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος και από το PDS που πρέπει και μπορούμε να κερδίσουμε κι αυτό που μας δίνει έμπνευση είναι οι αγώνες στην Γαλλία, πρώτα ενάντια στο Ευρωσύνταγμα και της νεολαίας, που όλοι ενωμένοι κερδίσανε, ακυρώνοντας το νόμο του Βιλπέν.
Αντλούμε έμπνευση από τη Γαλλία, από τα κινήματα στην Λατινική Αμερική και ελπίζουμε ότι του χρόνου θα μπορούμε να σας δώσουμε και εμείς έμπνευση χτίζοντας μια δυνατή αντινεοφιλελεύθερη και αντιμπεριαλιστική αριστερά. Σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία σας και ελπίζουμε να την ανταποδώσουμε, του χρόνου προσκαλώντας σας στις κινητοποιήσεις ενάντια στους G8 στη Γερμανία.

Μαρία Στύλλου Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Το σημερινό συλλαλητήριο μπορούμε να το συγκρίνουμε με τις 15 Φλεβάρη 2003. Οταν ξεκινούσαμε από την Αλεξάνδρας, η κορυφή της πορείας είχε σχεδόν φτάσει στο Σύνταγμα. Ομως, υπάρχουν και διαφορές από τις 15 Φλεβάρη. Τότε, η διαδήλωσή μας ήταν ένα σοκ για να μην αρχίσει αυτός ο πόλεμος. Τρία χρόνια μετά είναι η αλλαγή μέσα στο κίνημα από όλα όσα έχουν συμβεί, οι εμπειρίες και οι μάχες ενός κινήματος διεθνώς.
Στη Λατινική Αμερική, που είναι το μεγάλο πρόβλημα των καπιταλιστών. Αν δείτε σήμερα τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, έχουν μια φωτογραφία από τη Βολιβία. Το στρατό να φυλάει τα εθνικοποιημένα πετρέλαια της Βολιβίας. Αυτή είναι η εικόνα που δίνει ποιος, οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς, για το τί συμβαίνει στη Βολιβία. Είναι βέβαια μια αντίφαση, εμείς θέλουμε τους εργάτες να καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, αλλά έτσι ξετυλίγονται οι αντιθέσεις, στο τέλος οι εργάτες θα έχουν καταλάβει τα εργοστάσια.
Τότε στις 15 Φλεβάρη, βγαίναμε στο δρόμο για να σταματήσουμε τον πόλεμο. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι για να σταματήσει η μηχανή του πολέμου θέλει πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις, ένα μεγάλο κίνημα παγκόσμια, αλλά και να οργανώσουμε την εργατική τάξη να μπει στο κέντρο αυτής της μάχης. Χρειάζεται πολύ περισσότερος κόσμος, αλλά είναι πια πολύ πιο καθαρό ότι δε φτάνουν οι διαδηλώσεις χρειάζεται να γυρίσει το κίνημα στους εργατικούς χώρους, στα πανεπιστήμια.
Το τρίτο ζήτημα είναι η Γαλλία. Η νίκη στη Γαλλία έδειξε το τί μπορεί να γίνει σε όλες τις χώρες όταν παλεύεις τον νεοφιλελευθερισμό. Οτι δεν είμαστε πια απλώς μια δύναμη που αντιστέκεται, αλλά ότι είμαστε μια πολιτική δύναμη που μπορεί να νικάει. Και αυτό είναι μια τεράστια εμπειρία. Είναι σημείο καμπής, ότι το κίνημα έχει τη δύναμη να τους πάρει μπάλα, να τους αναγκάζει συνεχώς σε υποχώρηση.
Αυτά συμβαίνουν και στην Ελλάδα, αυτή τη διαδήλωση δεν την είδαμε στην τηλεόραση. Εγινε σε μια χώρα που έχουν ανοίξει τα μεγάλα μέτωπα με τον Καραμανλή και τη κυβέρνησή του. Ο Καραμανλής θέλει να μπει ανοιχτά στο πόλεμο με το Ιράν, έχει ανοίξει όλα τα μεγάλα μέτωπα με την εργατική τάξη, ανοίγει ένα μέτωπο με τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Βρισκόμαστε σε μια φάση που όλο αυτό το κίνημα το είδαμε σήμερα στους δρόμους, είναι η συμπύκνωση όλων αυτών των αγώνων και θα χρειαστεί να μετατρέψουμε αυτό το κίνημα σε δύναμη για τις μάχες που έρχονται και τις αντιπολεμικές και τις αντινεοφιλελεύθερες και πάνω από όλα, σε δυνάμωμα της Αριστεράς.
Μάχες
Το τριήμερο έδειξε ότι αυτός ο κόσμος που δίνει τις μάχες συζητάει πολιτικά για την προοπτική. Ηταν φανταστικό το τριήμερο του ΕΚΦ, γιατί αν σκεφτεί κανείς τις συζητήσεις που οργανώσαμε στο τριήμερο, ήταν συζητήσεις που μαζεύανε τον περισσότερο κόσμο, ανοίγανε όλα τα ζητήματα για τη πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, τη νέα κοινωνία, το πόλεμο.
Συνολικά το 4ο ΕΚΦ ήταν μια επιτυχία του κινήματος, γιατί το κίνημα συζήτησε και διαδήλωσε. Και ήταν επίσης μια επιτυχία γιατί εμείς παίξαμε καθοριστικό ρόλο για να οργανώσουμε αυτό το τριήμερο. Η «Γένοβα» έπαιξε τεράστιο ρόλο για να φτάσουμε εδώ. Και αυτό το έχει αναγνωρίσει όλος ο κόσμος που διαδήλωνε, ότι χωρίς τη Γένοβα, χωρίς τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο δε θα υπήρχε αυτό το Φόρουμ. Από την άποψη ότι οργανώναμε γι' αυτό το Φόρουμ όλο αυτό το καιρό, αλλά και από μια άλλη άποψη: ότι οργανώναμε το κίνημα για να εκφραστεί μέσα στο Φόρουμ.
Αυτό σημαίνει ότι και για μας ξεκινάει μια νέα φάση. Οταν βλέπουμε το που έχει φτάσει το κίνημα διεθνώς, και εδώ, σημαίνει δυο πράγματα: από αύριο έχουμε να οργανώσουμε όλα αυτά τα μέτωπα, όλες αυτές τις μάχες που ξεκινάνε δυνατότερα. Αυτή τη βδομάδα θα βρεθούμε μπροστά σε μια Γενική Απεργία και σε μια εξέγερση μέσα στα Πανεπιστήμια. Το δεύτερο ζήτημα είναι το Ιράν. Το γεγονός ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει δώσει διορία δυο μηνών, σημαίνει ότι όλος αυτός ο καιρός θα χρησιμοποιηθεί για προετοιμασία και ζέσταμα της πολεμικής μηχανής, για μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στο Αφγανιστάν και στο Ιράν.
Ταυτόχρονα, έχουμε να δώσουμε τη μάχη για τη νέα Αριστερά που ζητάει αυτός ο κόσμος. Να μεγαλώσουμε την Αριστερά που μπορεί να πολεμάει ενωτικά, που δεν κάνει αλυσίδες μπροστά στους διαδηλωτές. Χρειάζεται να φτιάξουμε μια νέα Αριστερά που να είναι ενωτική, να βρίσκεται στις μάχες, αλλά και να βάζει καθαρά την προοπτική. Οχι μια Αριστερά που ετοιμάζεται να πάει σε μια «κεντροαριστερή» λύση, αλλά μια Αριστερά που να μπορεί όλο αυτό το κίνημα όχι μόνο να το οδηγήσει σε νίκες αλλά και να του δώσει μια προοπτική. Θέλουμε να μεγαλώσουμε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και θέλουμε ταυτόχρονα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να προχωρήσει πολύ πιο ενωτικά ένα κομμάτι της Αριστεράς για να μπορέσουμε να έχουμε τα παραδείγματα όπως στις άλλες χώρες.
Παλέψαμε μαζί και ο καθένας θυμάται τι σημαίνουν οι τελευταίες μέρες και βδομάδες. Για όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δεν είστε ακόμα μέλη του ΣΕΚ, σας ζητάμε να μπείτε, για να γίνουμε ακόμα πιο δυνατοί.

Οι τραμπούκοι δεν χωράνε στο κίνημα - Τα αίσχη του Πολύδωρα


Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας ήταν μια τεράστια επιτυχία για το κίνημα, που δεν αμφισβητείται ούτε από τους αντιπάλους του. Και μέσα στα πλαίσια αυτής της επιτυχίας, η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, πρόσφεραν τη δικής τους ανεκτίμητη συμβολή.

Αρκεί να αναφέρουμε μόνο δύο στοιχεία. Το σεμινάριο της Συμμαχίας την Παρασκευή το βράδι ήταν η κορωνίδα των συζητήσεων του ΕΚΦ. Οχι μόνο από όγκο συμμετοχής, καθώς το γήπεδο του Μπάσκετ ξεχείλησε από κόσμο. Υπήρχαν όρθιοι σε μια αίθουσα 1400 θέσεων σύμφωνα με τα στοιχεία των διοργανωτών του ΕΚΦ. Αλλά και από πολιτική βαρύτητα, καθώς εκπρόσωποι των αντιπολεμικών κινημάτων από ΗΠΑ, Βρετανία, Τουρκία, Φιλιππίνες, Γαλλία, και βέβαια Ελλάδα ενώθηκαν μαζί με Ιρακινούς και Ιρανούς αγωνιστές για να στείλουν το μήνυμα "κάτω τα χέρια απ' το Ιράν, έξω τώρα απ' το Ιράκ".

Κι όμως αυτή η αναμφισβήτητη συμβολή της Γένοβας και της Συμμαχίας προσβλήθηκε με τον πιο βάναυσο τρόπο το Σάββατο το μεσημέρι, όταν πραγματοποιούνταν το συλλαλητήριο του ΕΚΦ.
Μια μεγάλη "ομάδα περιφρούρησης" επιτέθηκε με κλωτσιές, γροθιές, φτυσίματα και βρισιές στην κεφαλή του μπλοκ της Συμμαχίας χωρίς να σεβαστεί τίποτα. Σίγουρα όχι τα αντιπολεμικά πανώ που ξέσκησαν με μανία. Αλλά ούτε καν τους διεθνείς αντιπροσώπους που ήταν εκεί: τον Τζορτζ Μάρτιν, μαύρο αγωνιστή ηλικίας 60 ετών με προβλήματα καρδιάς που εκπροσωπούσε το United for Peace and Justice, τον μεγαλύτερο αντιπολεμικό συντονισμό των ΗΠΑ. Τον Τζέφρι Μίλαρντ από τους Βετεράνους κατά του πολέμου στο Ιράκ. Τον Κρις Νάϊναμ του Stop the war Coalition και την Κέϊτ Χάντσον του CND. Την Γιλδίζ Ονέν από το Baris AΚ Kuresel της Τουρκίας και πολλούς άλλους. Ούτε βέβαια σεβάστηκαν τις συντρόφισσες που βρίσκονταν στην πρώτη σειρά. Καταπατώντας όλες τις διακηρύξεις κατά του σεξισμού, ξυλοφόρτωσαν αδίστακτα τις γυναίκες που αποτελούσαν την "απέναντι" πλευρά, βρίζοντας με λεξιλόγιο αντάξιο για "στυλοβάτες" της γυναικείας απελευθέρωσης.

Πρώτο θύμα της επίθεσης ήταν ο συντονιστής της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ Πέτρος Κωνσταντίνου, που μια κλωτσιά στα αρχίδια τον έστειλε να σωριαστεί στο έδαφος. Ψυχρά και προμελετημένα, πριν ξεκινήσει οποιοδήποτε επισόδειο. Ο Πέτρος έχει εκπροσωπήσει το νέο κίνημα σε όλα του τα βήματα, από την Πράγα και τη Γένοβα μέχρι το Πόρτο Αλέγκρε και τη Βομβάη και όλες τις προπαρασκευστικές συναντήσεις του ΕΚΦ από τη Φλωρεντία μέχρι την Αθήνα. Και βέβαια δεν έχει ποτέ προσπαθήσει να επιβάλει βίαια τις απόψεις του. Λεπτοκαμωμένος και ασθματικός είναι αδύνατο να θεωρηθεί βίαια απειλητικός είτε πολιτικά, είτε σωματικά.

Γιατί αυτός ο πολιτικός παραλογισμός; Ποιες δικαιολογίες μπορούν να προβληθούν για μια τέτοια συμπεριφορά που δεν δικαιολογείται με τίποτα;

Σε ένα πρώτο, τυπικό, επίπεδο προβάλεται ο ισχυρισμός ότι η "ομάδα περιφρούρησης" υλοποιούσε απόφαση της οργανωτικής επιτροπής να μείνει το μπλοκ της Συμμαχίας τελευταίο στην πορεία. Αυτό είναι πολλαπλά προβληματικό.
Πρώτο γιατί κανένας δεν νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τέτοιες βιαιοπραγίες μέσα στο κίνημα, όσο "δίκιο" κι αν νομίζει ότι έχει.
Δεύτερο, γιατί η συνεδρίαση της οργανωτικής επιτροπής ποτέ δεν έβγαλε τέτοια απόφαση, καθώς διαλύθηκε όταν χυδαίοι φραστικοί προπηλακισμοί υποχρέωσαν τον εκπρόσωπο των συνδικάτων να αποχωρήσει.
Τρίτο, γιατί η Συμμαχία Σταματήστε τον πόλεμο θα έπρεπε ομόφωνα πολιτικά να είναι πρώτη και όχι τελευταία στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο του ΕΚΦ.

Η αλήθεια, όμως είναι ότι τα περί "υλοποίησης της απόφασης" είναι απλά προφάσεις για τους τραμπουκισμούς που πηγάζουν από άλλους λόγους. Από τη σταλινική νοοτροπία που αναπαράγεται ατόφια σε μια σειρά σέκτες και γκρουπούσκουλα, πίσω από τους όρκους πίστης για το νέο κίνημα. Και από τις σκοπιμότητες στελεχών του Συνασπισμού και της νεολαίας του που δηλώνουν ανοιχτά ότι ανησυχούν για "καπέλωμα από το ΣΕΚ".

Εδώ χρειάζεται να σταθούμε λίγο. Ο Συνασπισμός είναι ένα από τα δύο μεγάλα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς στην Ελλάδα. Εισπράττει τη μερίδα του λέοντος στη δημοσιότητα για κάθε δραστηριότητα που αφορά το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Είναι αστείο να προβάλεται ο ισχυρισμός ότι κινδυνεύει να "καπελωθεί" από το ΣΕΚ. Και βέβαια είναι εκατό τις εκατό απαράδεκτο να χρησιμοποιείται βία για να αντιμετωπιστούν αυτοί οι αβάσιμοι φόβοι της οποιασδήποτε ηγεσίας.

Εχουμε ακούσει και τον αντίλογο. Το ΣΕΚ είναι "ηγεμονιστικό" και αυτό λειτουργεί σαν πρόκληση, μας λένε. Αυτό το "επιχείρημα" δεν στέκει. Αλλοίμονο αν καθιερωθεί μέσα στο κίνημα η μεθοδολογια του τύπου, "εμείς σας θεωρούμε ηγεμονιστές και εξουσιαστές και γι' αυτό νομιμοποιούμαστε να σας δέρνουμε". Είναι νοοτροπία απαράδεκτη, αλλά και υποκριτική.
Αν υπάρχει ένα κόμμα της Αριστεράς πασίγνωστο για τα "ηγεμονιστικά" καπελώματα του είναι το ΚΚΕ. Νομίζει κανείς ότι αυτό το πολιτικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί με τη βία; Δεν είδαμε ποτέ κανέναν από τους θρασύδειλους τραμπούκους που επιτέθηκαν στη Συμμαχία το Σάββατο να προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τέτοιες μεθόδους απέναντι στο ΚΚΕ. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν το έκαναν θα κατέληγαν στο νοσοκομείο. Γιατί, λοιπόν, τόση βία απέναντι σ' εμάς;

Το ΣΕΚ, και η ΟΣΕ από την οποία προέρχεται, έχουν μια διαδρομή 35 χρόνων μέσα στο κίνημα. Ολα αυτά τα χρόνια, δεν υπάρχει ούτε μια φορά που να σηκώσουμε χέρι πάνω σε συντρόφους οποιασδήποτε απόχρωσης του κινήματος. Εχουμε τηρήσει ευλαβικά την αρχή ότι οι πολιτικές διαφορές μέσα στους κόλπους της Αριστεράς δεν λύνονται με βίαια μέσα. Δεν πρόκειται για αδυναμία. Το ίδιο κάναμε όταν είμασταν μια μικρή ομάδα, το ίδιο κάνουμε σαν κόμμα, ίσως το μεγαλύτερο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η χρήση βίας από τις σταλινικές παραδόσεις δεν μας εμπόδισε να μεγαλώσουμε στο παρελθόν και ούτε πρόκειται να μας σταματήσει στο μέλλον.

Αγωνιζόμαστε για να χτίσουμε το νέο κίνημα πλατειά και ενωτικά, συσπειρώνοντας όλα τα ρεύματα, από το χώρο του ΠΑΣΟΚ μέχρι τους αναρχικούς. Η επιτυχία του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ της Αθήνας ανοίγει νέες δυνατότητες για να πετύχουμε σ' αυτή την προσπάθεια. Και καλούμε όλους να βοηθήσουν για να ξεριζώσουμε τις κακές συνήθειες του παρελθόντος, να αποκλείσουμε τη χρήση βίας μέσα στο κίνημα.
Πάνος Γκαργκάνας


"Ολα πήγαν καλά. Αφ'ενός ήμασταν φιλόξενοι προς τους διεθνείς επισκέπτες και αφ'ετέρου αποκρούσαμε τις δραστηριότητες των ακτιβιστών. Τα στατιστικά στοιχεία λένε ότι είχαμε ασήμαντες ζημιές σε σχέση με άλλα φόρουμ και κρατήσαμε την ομαλή ροή της πορείας που ήταν επιχειρησιακός στόχος". Αυτό είναι ένα κομμάτι από την προκλητική δήλωση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα αμέσως μετά τη μεγαλειώδη αντιπολεμική διαδήλωση του Σαββάτου 7 Μάη που έγινε στα πλαίσια του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.

Πράγματι, τη "φιλοξενία" του Πολύδωρα τη ζήσαμε όλοι, διεθνείς και ντόπιοι. Ολος ο κόσμος που κατέβαινε με τα πούλμαν από το Ελληνικό ή με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στο άγαλμα της Αθηνάς, αντίκριζε αστυνομία, ΜΑΤ και κλούβες παντού. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μπροστά στο σταθμό Αμπελοκήπων του μετρό, στο μέγαρο της Ασφάλειας, στον Αρειο Πάγο. Στη Βασιλίσσης Σοφίας μπροστά στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, στο Χίλτον, τη Βουλή και σε όλες τις Πρεσβείες. Διμοιρίες βρίσκονταν σε όλα τα γύρω στενά από όπου θα περνούσε η πορεία, έτοιμες για "δράση".

Από τις προηγούμενες μέρες η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθούσε να καλλιεργήσει ένα έντονο κλίμα τρομοκρατίας τόσο για το ίδιο το ΕΚΦ, όσο και για την διαδήλωση που θα έκλεινε τις διαδικασίες του Φόρουμ. Σε όλα τα ΜΜΕ άρχισαν τα ρεπορτάζ για τους "ταραξίες που θα έρθουν από όλη την Ευρώπη για να προστεθούν στους δικούς μας γνωστούς αγνώστους", για την "προετοιμασία της αστυνομίας", για την απόφαση της κυβέρνησης να αναβάλει τον τελικό κυπέλλου ώστε όλες οι δυνάμεις της αστυνομίας να περιφρουρήσουν το ΕΚΦ και τη διαδήλωση. Οχτώ χιλιάδες ήταν τελικά το επίσημο νούμερο που δόθηκε για το μέγεθος της αστυνομίας.

Η τρομοκρατία συνεχίστηκε μέχρι τελευταία στιγμή. Μια ημέρα πριν τη διαδήλωση, τα μέτρα της αστυνομίας ήταν πρώτο θέμα σε όλα τα δελτία ειδήσεων, "ενημερώνοντας" τους πολίτες ποιοι δρόμοι θα κλείσουν από πολύ νωρίς το πρωί του Σαββάτου και "προτείνοντάς" τους εμμέσως πλην σαφώς να οχυρώσουν τα μαγαζιά τους και να κλειστούν στα σπίτια τους.
Ο στόχος της κυβέρνησης Καραμανλή να τρομοκρατήσει το κόσμο με την ελπίδα να απομαζικοποιήσει τη διαδήλωση, δεν πέτυχε στο ελάχιστο. Το αντιπολεμικό μήνυμα της πορείας που από την αρχή τρόμαζε τη ΝΔ καθώς είναι χοντρά χωμένη στο νέο χτύπημα κατά του Ιράν, δόθηκε με τον πιο δυνατό τρόπο.
Από πολύ νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου ο κόσμος πλημμύρισε τους δρόμους της Αθήνας και πάνω από 100 χιλιάδες διαδηλωτές βάδισαν με μια πορεία που ξεπέρασε τα 8 χιλιόμετρα. Ο κύριος όγκος της διαδήλωσης δεν ήταν οι διεθνείς αντιπροσωπείες αλλά οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Ελλάδας που κατέβηκε για να δώσει ένα ξεκάθαρο αντιπολεμικό μήνυμα στην κυβέρνηση.
Οι δηλώσεις του Πολύδωρα για τις "ασήμαντες ζημιές σε σχέση με τα άλλα φόρουμ" είναι εξοργιστικές. Κανένα Ευρωπαϊκό Φόρουμ δεν έχει σημαδευτεί από επεισόδια ή καταστροφές. Στο 1ο ΕΚΦ στη Φλωρεντία το σχόλιο όλων ήταν ότι "δεν έσπασε μπουκάλι". Η ίδια εικόνα ισχύει για το 2ο και το 3ο ΕΚΦ στο Παρίσι και το Λονδίνο αντίστοιχα. Ενώ ο ασυνήθιστος για υπουργό χαρακτηρισμός "ακτιβιστές" για όσους συμμετείχαν στα επεισόδια, δεν ήταν παρά μια προσπάθεια του Πολύδωρα να πει ότι και οι 100 χιλιάδες διαδηλωτές ήταν "ταραξίες" αλλά η αστυνομία τους σταμάτησε.

Το ψέμα αυτό φάνηκε και από τον τρόπο που κάλυψαν τα ΜΜΕ τη διαδήλωση. Παρόλο που τα περισσότερα ΜΜΕ έδωσαν πολύ περισσότερο χρόνο και χώρο για τα επεισόδια από όσο έπρεπε, όλα μιλούσαν για μια ειρηνική αντιπολεμική διαδήλωση. Ενώ αναγκάστηκαν να αναρωτηθούν "πού ήταν τελικά και τι έκανε η αστυνομία;". Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή.

Ο στόχος της δεν ήταν ούτε να περιφρουρήσει τη διαδήλωση, ούτε να "προστατέψει τους πολίτες και τις περιουσίες τους". Ο στόχος της ήταν να προκαλεί με την παρουσία της, να ρίχνει δακρυγόνα για να σταματά και να κόβει τη διαδήλωση σε διάφορα σημεία, να διώχνει τους διαδηλωτές ειδικά αυτούς που είχαν έρθει με τις οικογένειές τους και μικρά παιδιά και τέλος να συλλαμβάνει όποιον έβρισκε μπροστά της. Δεκαεφτά νέα παιδιά οδηγήθηκαν στο Αυτόφωρο την Τρίτη και χρειάζονται συμπαράσταση για να μην φορτωθούν στις δικές τους πλάτες τα αίσχη του Πολύδωρα.